Never Say Never

გადავიფიქრე...

2011-12-14T05:05:00.000-08:00

გადასვლა გადავიფიქრე.
სხვა იდეები მაწუხებს. :)

გადავედი

2011-09-09T17:34:00.000-07:00

გადავედი WORDPRESS-ზე.
http://geddit.wordpress.com
უბრალოდ, თუნდაც რაიმეს შეცვლა მომინდა.
ისე, სახელსაც შევიცვლიდი, გვარსაც, საცხოვრებელ ადგილსაც, ტელეფონსაც, კანისა და თმის ფერსაც, ჩვევებსაც, სოციალურ მდგომარეობასაც, სამსახურსაც, ღირებულებებსაც, ც...ც...ც
და რა ვიცი, კიდევ რამდენი რამის შეცვლა შეიძლება.
მაგრამ ჯერჯერობით მეზარება.
სხვა დროს იყოს.

პეპელა თუ იმპერატორი

2011-02-15T09:56:00.000-08:00

აღარ მახსოვს, სად წავიკითხე: ჩინეთის იმპერატორს პეპელა ესიზმრა და გაიფიქრა: ნეტავ, მართლაც ჩინეთის იმპერატორი ვარ, რომელსაც პეპელა ესიზმრება, თუ პეპელა ვარ, რომელსაც ესიზმრება, რომ ჩინეთის იმპერატორია?
დაახლოებით ასე ვარ ახლა.
მინდა გითხრა, რომ მშვენიერი შეგრძნებაა. თან ხარ, თან არა ხარ...

თუ იმასაც დავუმატებთ, რომ ეს შეგრძნება ძირითადად სამსახურში მეუფლება, ანუ მაშინ, როცა თავი კი არა, ტელევიზორი მაქვს და გვერდით ოთახიდან 5-7 წუთში ერთხელ საკუთარი სახელი მესმის (საშველად მიხმობენ!), მე კი ამ დროს ვიღაცის ნაჯღაბნ სისულელეს ვკითხულობ და თან ფოტოს ვამუშავებ (დიახაც, ერთდროულად!), ძნელი წარმოსადგენი არ უნდა იყოს, როგორი ღიმილი მეფინება სახეზე!
იმიტომ კი არა, რომ ზემოჩამოთვლილ მოქმედებებს ვასრულებ, არამედ იმის გამო, რომ ეს მშვენიერი შეგრძნება მეწვია.
ვარ კიდევაც და არც ვარ...
და ამ დროს მახსენდება ერთი ინტერვიუ საკმაოდ ცნობილ ფსიქიატრთან, რომელმაც ბრძანა, რომ მათ კლინიკაში 3 შევარდნაძე, 7 ნაპოლეონი და თუ არ ვცდები, ერთიც - მარკუს ავრელიუსია.
კიდევ მახსენდება, მეშვიდე განყოფილებაში (ისევ კლინიკას ვგულისხმობ!), სადაც რთული პაციენტები წვანან, უფრო სწორად, სხედან ან დადიან, როგორ გამომელაპარაკა ერთი ახალგაზრდა კაცი 5 ენაზე! და რაკიღა პასუხი ვერ მიიღო (განყოფილების გამგემ პაციენტებთან კონტაქტი აგვიკრძალა!), გულმოსულმა ჩაიბურდღუნა, - მთელ საავადმყოფოში ერთი ნორმალური კაცი ვერ ვნახეო!
კიდევ მახსენდება, როგორ შევჩივლე ერთ მეგობარს, მგონი, ვგიჟდები-მეთქი და მიპასუხა:
- დარდი ნუ გაქვს, მართლა რომ ასე იყოს, ჩაბჟირდებოდი, ნორმალური ვარო!
ჰო, ხან ვარ და ხანაც არ ვარ.
მოსახერხებელია.
ეგაა, ახლობელ-მეგობრებს სწყინთ.
სამაგიეროდ, სამსახურში ჩინეთის იმპერატორი ვარ!
ეგებ ცხოვრება, საერთოდაც, პეპელას სიზმარია?

Vitas Forever

2011-01-22T04:01:00.000-08:00

ფრაგმენტები მარტინ ლინდსტრომის წიგნიდან "ბრენდის გრძნობა. გრძნობათა ხუთი ორგანოს როლი ცნობილი ბრენდების შექმნაში"

2011-01-08T06:04:00.000-08:00

როგორ შევქმნათ ბრენდი, რომელიც ადამიანის გრძნობათა ყველა ორგანოზე ზემოქმედებას იქონიებს? მარტინ ლინდსტრომი მარკეტოლოგებს ჩვეული, ორგანზომილებიანი მარკეტინგის მიჯნების გაცდენასა და ხუთგანზომილებიან სივრცეში შეჭრას სთავაზობს, სადაც ვიზუალური და ხმოვანი სიგნალები გემოს, სუნისა და ტაქტილური ზემოქმედების საშუალებებთან ერთად გამოიყენება. ავტორის აზრით, ინფორმაცია პროდუქტზე, რომელსაც მომხმარებელი სენსორული აღქმის სხვადასხვა არხიდან იღებს, მის მეხსიერებაში ხანგრძლივად რჩება და პროდუქტის შეძენის თაობაზე გადაწყვეტილების მიღებისას გამოიყენება.

ვიზუალურ და ხმოვან ზემოქმედებასთან დაკავშირებით ყველაფერი ნათელია, მაგრამ როგორ უნდა შეიქმნას ბრენდის ტაქტილური, სუნისა და გემოს ხატება?

ამას მარტინ ლინდსტრომის წიგნიდან შეიტყობთ.

შეხება

"ხელის შევლება სიხარულისთვისაც შეიძლება".

ოპრა უინფრი

დღეს ღვინის ბოთლები ხშირად ხრახნილი და არა კორპის საცობებით იცობა. მართალია თუ არა, რომ კორპსაცობით დაცობილი ღვინის გემო ხრახნილსაცობიანი ბოთლისას სჯობს? სავარაუდოდ, არა – მით უფრო, თუ ღვინო ერთი მოსავლის ყურძნისგანაა დამზადებული. ეჭვს არ იწვევს ის ფაქტიც, რომ ამ ღვინოებს შორის განსხვავებას მხოლოდ და მხოლოდ აღქმის თავისებურებები განსაზღვრავს. მართალია, რაიმე ლოგიკის ჩარჩოებში ამის მოთავსება ძნელია, მაგრამ დასაშვებად მიმაჩნია, რომ ღვინოს, რომლის ბოთლიც (კორპსაცობიანი) ეს–ესაა გავხსენი, უმშვენიერესი გემო აქვს. ხრახნილსაცობიანი ბოთლები გაზიან სასმელებს მაგონებს, ასეთი ანალოგია კი ღვინის ხარისხიანობაში ვერ მარწმუნებს. ხარხნილსაცობიანი ღვინის გახსნისას იკარგება ის ტაქტილური შეგრძნებები, რომლებიც კოსპსაცობიანი ბოთლის გახსნასთან სოცირდება.

ტაქტილური შეგრძნებები ბრენდთან ურთიერთქმედებისას უშუალოდ უკავშირდება პროდუქტის ხარისხს. ისევე, როგორც უწინ, ავტომანქანის შეძენისას ადამიანი გარს რომ უვლიდა მას და საბურავებს ფეხით ამოწმებდა. შესაძლოა მრავალი წლის წინ სწორედ ასე უნდა შემოწმებულიყო საბურავების ხარისხი, თუმცა ჩვენს დროში ეს ისეთივე ირაციონალური საქციელია, როგორც ღვინის ხარისხისა და გემოს განსაზღვრა ბოთლის საცობის მიხედვით. თუმცაღა, როგორ უცნაურადაც უნდა მოგვეჩვენოს, პროდუქტთან ურთიერზემოქმედებისას ტაქტილური შეგრძნებები მოცემული ბრენდისგან მიღებული საერთო შეგრძნებების მნიშვნელოვან ნაწილს შეადგენს.

შეგრძნებები, რომლებიც სალონში ჯდომისა და საჭისა და მართვის ბერკეტის შეხებისასავტომანქანის მფლობელს ეუფლება, მომხმარებელთა 49 პროცენტისათვის უაღრესად მნიშვნელოვანია. 4 პროცენტზე ნაკლები რესპონდენტი ირწმუნება, რომ ავტომანქანის შეხებისას წარმოშობილ ტაქტილური შეგრძნებებს მათთვის არავითარი მნიშვნელობა არა აქვს.

Wai-Marct Inc-–ის შვილობილი კომპანიის – ბრიტანული Asda-ს ქსელის სუპერმარკეტებში მყიდველთა ტაქტილური შეგრძნებებისგან ეკონომიკური სარგებლის მიღების საშუალება გამონახეს. ამ სუპერმარკეტებში სხვადასხვა სავაჭრო მარკის ტუალეტის ქაღალდების რულონებს შეფუთვას ხსნიან, რათა მომხმარებელმა შეძლოს მათი ხელით შეხება და შესაფერისი ტექსტურის შერჩევა. მას შემდეგ, რაც სამამულო ბრენდის ტუალეტის ქაღალდის გაყიდვები მკვეთრად გაიზარდა, ამ პროდუქტს სუპერმარკეტების თაროებზე 50 პროცენტით მეტი ადგილი გამოუნახეს.

ფლორიდის პაპანაქების გასანეიტრალებლად Disney World-ის თემატურ პარკში გამვლელებს მაღაზიების წინ ცივ წყალს ასხურებენ და ამით თითქოს კონდიციონერებით გაგრილებულ სავაჭრო დარბაზებში ეპატიჟებიან.

ბრენდის ტაქტილური თვისებები ბევრ შემთხვევაში არც ისე თვალსაჩინოა. შესაძლოა, BRAND sense-ის გამოკვლევების ერთ–ერთი ყველაზე დამაინტრიგებელი შედეგი მობილური ტელეფონების წარმოების შესწავლისას მიიღეს. ივარაუდებოდა, რომ მომხმარებლები უპირატესობას ყოველთვის მიანიჭებდნენ უფრო ახალ და სტილურ მოდელებს, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ვითარება მთლად ასეთი არ იყო. გამოკითხვის შედეგებმა უჩვენა, გამოკითხულთა 35 პროცენტისთვის მობილური ტელეფონის შეხებისგან მიღებული შეგრძნებები უფრო მნიშვნელოვანი იყო, ვიდრე მისი გარეგნული იერსახე. ამერიკის შეერთებულ შტატებში საკმაოდ ბევრმა რესპონდენტმა (46 პროცენტი) განაცხადა, რომ მობილური ტელეფონის შეძენისას გადამწყვეტი ფაქტორია მისი წონა და არა იერსახე.

ელექტრონული ტექნიკის სულ უფრო მეტად მსუბუქი და კომპაქტური მოდელების გამოჩენის თანადროულად, იცვლება მომხმარებელთა აღქმაც. მართალია, მძიმე მოდელები გაუცნობიერებლად უფრო გამძლედ მიიჩნევა, მაგრამ მომხმარებელს პატარა და მსუბუქი ნივთების მოსახერხებულობა მოსწონს. თუმცა, აქ არის ერთი მნიშვნელოვანი გარემოება: აღჭურვილობა, რომელზეც ვსაუბრობთ, ხარისხიანი მასალისგან უნდა მზადდებოდეს. მომხმარებელს არ სურს, რომ მისი ციფრული კამერა შეხებისას – პლასტიკატს, ხოლო ჯიბის კომპიუტერი თუნუქს ჰგავდეს. მომხმარებელს სჭირდება პროდუქტი, რომელიც უახლესი მასალისგანაა დამზადებული.

ელექტრონული პროდუქტის წარმოებაში ძველი მოდელების ზოგიერთი ელემენტი შეიმჩნევა. ციფრული კამერების ახალი მოდელები რაღაცით ძველებს ჰგვანან, რადგან მომხმარებლისთვის აუცილებელია გაცილებით მეტი, ვიდრე უბრალოდ ტექნოლოგია. ადამიანის ხელის მტევნის საშუალო ზომა მეტისმეტად დიდია იმისათვის, რომ კომფორტულად და დამაჯერებლად მართოს კამერა, რომელიც მთლიანად თავსდება ხელისგულზე. გარდა ამისა, არსებობს ისეთი ასპექტიც, როგორიცაა ფოტოობიექტივის ჩამკეტის ხმა. ახალი თაობის ციფრული კამერების უფრო დიდ მოდელებში ეს ხმა საგანგებოდაა ჩამონტაჟებული – მის მიხედვით შეიძლება იმის განსაზღვრა, რომ ფოტო გადაღებულია.

ბრენდის ხარისხი განისაზღვრება ისეთი უბრალო ხელსაწყოთიც, როგორიცაა დისტანციური მართვის პულტი. რაც უფრო მძიმეა პულტი, მით უკეთესია ხარისხი – ყოველ შემთვევაში ასე მიაჩნია ბევრ მომხმარებელს, რომელიც პროდუქტის ხარისხს ტაქტილური შეგრძნებებით და არა გარეგნული იერსახით განსაზღვრავს. ეს გარკვეულწილად ნათელჰყოფს, რატომ „დაამძიმა“ თავისი დისტანციური მართვის პულტი ძვირად ღირებული და მაღალხარისხიანი ელექტრონიკის მწარმოებელმა Bang&Olufsen-მა. ამ კომპანიის საქმიანობისათვის დამახასიათებელია მუდმივი სწრაფვა ყველაზე მაღალხარისხიანი ნაწარმის გამოშვებისკენ. ამასთან, ამ კომპანიაში დიდ ყურადღებას აქცევენ ისეთ ასპექტსაც, როგორიცაა შეგრძნებები, რომლებსაც მომხმარებლები პროდუქტის შეხებისას განიცდიან.

ბრენდ Coke-ს მფლობელთა მიერ სიტუაციაზე კონტროლის დაკარგვა

XX საუკუნის დასაწყისიდან კომპანია Coka-Cola მომხმარებელს აჩვევს, გამაგრილებელი სასმელები იმისდა მიხედვით განსაზღვროს, თუ როგორ შეგრძნებებს იწვევს მათთან შეხება. Coca-Cola პირველი კომპანიაა, რომელმაც ბრენდის შექმნისა და განვითარების პროცესში გაითვალისწინა ისეთი ასპექტი, როგორიცაა ტაქტილური შეგრძნებები. ახლა, 100 წელზე მეტი ხნის შემდეგ, მომხმარებელთა თიტქმის 15 %–ს მყარი ტაქტილური ასოციაციები ჩამოუყალიბდა გამაგრილებელ სასმელთა სხვადასხვა კატეგორიის მიმართ.

თუმცა, 1996 წელს კომპანია Coca-Cola–ში დაიწყო პროექტ Project Can–ის რეალიზაცია – ტრადიციული ბოთლების ნაცვლად, სასმელის თუნუქის ქილებში ჩამოსხმის პროგრამა. 2000 წლის ბოლოსათვის კომპანიას უკვე ჰქონდა ქილის პირველი პროტოტიპი Coca-Cola-ს სასმელებისათვის, რომელთა დანერგვაც წარმოებაში შეიძლებოდა. ივარაუდებოდა, რომ სახელგანთქმული ბოთლი პრაქტიკულად უნდა განედევნა თუნუქის ქილას, რომელსაც ამ ბოთლის ფორმა ჰქონდა. თუმცა, მოხდა გაუთვალისწინებელი რამ. ახალი ფორმის ქილები შტაბელირებისას ვერ უძლებდნენ დიდ წონას. ძნელი იყო იმ ზარალის დათვლაც კი, რაც ქილების დაზიანების გამო შეიძლებოდა კომპანიას მისდგომოდა. Coca-Cola-ს სხვა გზა არ დარჩა – Coke-ს სასმელის ჩამოსხმა ისეთსავე ფორმის ქილებში განაგრძო, რაც სხვა გაზიან სასმელებს ჰქონდათ და ბრენდის ერთადერთ განმასხვავებელ ნიშნად წითელი ეტიკეტი დატოვა.

არადა, ეგებ ნაადრევი იყო კომპანია Coca-Cola–ს მიერ ფიგურული ქილსი შექმნაზე უარის თქმა? ერთი წლის შემდეგ იაპონურმა კომპანია Sapporo Breweries–მა ბაზარზე გამოუშვა მსოფლიოში პირველი ქილა, რომელსაც ბოთლის ფორმა ჰქონდა! ჭურჭელი, რომელიც ნაწილობრივ ქილას, ხოლო ნაწილობრივ ბოთლს ჰგავდა, კომპანია Daiwa–მა შექმნა. ახალმა შეფუთვამ მყისვე მოიპოვა დიდი პოპულარობა. ლუდ Sapporo-ს განსაკუთრებულმა გემომ და ქილის უნიკალურმა ფორმამ, რომელშიც ის იყო ჩამოსხმული – პროდუქტის ამ ორი მახასიათებლის შერწყმამ – დიდი მოგება მოიტანა.

BRAND Sense-ის პროექტის ფარგლებში ჩამოყალიბებულმა ფოკუს–ჯგუფებმა დაადასტურეს კომპანია Coca-Cola-ს უწინდებური ლიდერობა ფორმის ცნობის თვალსაზრისით ქვეყნებში, რომელთა ბაზრებზეც ამ კომპანიის სასმელები ძველებურად ბოთლებით იყიდება. ამავდროულად, ლითონის ქილებში სასმელის ჩამოსხმაში Coca-Cola-მ ლიდერობა აშკარად სხვა ბრენდს დაუთმო.

(მოსალოდნელია მეორე ფრაგმენტი!)

მომბეზრდა!

2011-01-05T09:06:00.000-08:00

ეს ნელ–ნელა არ აღმომიჩენია. გვიან ვთქვი. ესაა და ეს.

გუშინ მეგობარი მესტუმრა, Showman - ფორუმელები იცნობენ. სხვებიც ალბათ. ნახევარი წელია არ მინახავს. სახლში ფეხის შედგმა ვერ მოვასწარი, მითხრა:

– იცი, შეცვლილი ხარ.

– შემატყვე?

– ჰო, დაღლილი მეჩვენები.

– კი, ძალიან დავიღალე. ოღონდ იდეები ისევ მაწუხებს.

მერე დიდხანს ვლაპარაკობდით. ათას რამეზე. რომ მიდიოდა, მივხვდი, როგორ მომნატრებია.

სამაგიეროდ, საკუთარი თავი არ მენატრება ისეთი, როგორც ვიყავი.

ღირებულებების სისტემა დამენგრა.

ან თვითონ დავანგრიე.

ვბრაზობ და ამას გამოვხატავ.

უწინ მომთმენი ვიყავი.

ახლა მომბეზრდა.

უწინ შემეძლო საათობით მესმინა სხვისი სისულეებისთვის და ამაში დადებითი ინტენცია მეძებნა.

აღმომეჩინა კიდეც.

ახლა... დავაი, რა!

ვალდებული არა ვარ.

საერთოდაც, არაფრის ვალდებული არა ვარ. თუ რამეს ვაკეთებ, ესე იგი, ჩემი კეთილი ნებაა.

თუ ეს ვინმეს არ მოსწონს, სავარაუდოდ, მისი პრობლემაა.

გავუხეშდი.

დილის 9 საათიდან ღამის 11–მდე სამსახურში ვარ. ეს წუწუნი არაა. მე მიყვარს ის, რასაც ვაკეთებ და ეს სიამოვნებას მანიჭებს.

მერე საათობით ფილმებს ვუყურებ ან ვიდეოლექციებს.

და ძალიან ვღიზიანდები, როცა ხელს მიშლიან.

და ამას ვამბობ. ხმამაღლა.

და კიდევ, ძალიან არ მომწონს, რომ დღე–ღამე 24 საათისგან შედგება. კარგი იქნებოდა, 36 საათს მაინც გაგრძელებულიყო. იმიტომ, რომ ძილში დახარჯული დრო მენანება.

არ დამიწყოთ ახლა, ძილი ჯანმრთელობაა და ასე შემდეგ.

მასე სიგარეტიც მავნებელია, მაგრამ ვეწევი. ბევრს.

ახლაც ვეწევი და ისევ სამსახურში ვარ. ბლოგებს ვკითხულობდი. ამის კეთება მიყვარს.

კიდევ, თარგმნა მიყვარს. ყოველდღე ცოტცოტაობით ვთარგმნი ხოლმე სპეციალურ ლიტერატურას და ესეც სიამოვნებას მანიჭებს.

ახლა მარტინ ლინდსტრომს ვთარგმნი. მერე შეიძლება დავდო ბლოგზე.

კიდევ შემეძლო გაემგრძელებინა, მაგრამ Criminal minds-ის ნახვა მინდა.

ამიტომ წავედი!

თქვენი დაღლილი და გაღიზიანებული Nicole.

ჰო, რაც მთავარია: გმადლობ, Showman!

შავ-თეთრი ზონა

2010-08-18T10:29:00.000-07:00

- გამარჯობა!

- როგორ ხარ?

- არა მიშავს...

"კარგად," "შესანიშნავად," "ცუდად" და ასე შემდეგ ახლა საინტერესო არ არის.

იმიტომ, რომ "არა მი-შავ-ს" ნიშნავს: "ცხოვრებას შავ-თეთრ ფერებში არ ვხედავ".

ესე იგი, ის ფერადია.

არადა, გ(მ)ინდოდა გეთქვა, "ისე რა"...

მაგრამ (ვ)თქვი: "არა მი-შავ-ს".

ერთი წვერებიანი ანეგდოტი გამახსენდა:

ფსიქოთერაპევტთან მიდის კაცი და უყვება: სამსახური დავკარგე, იშემია მაქვს, ცოლი გამექცა, ქალიშვილი გამიმსუბუქყოფაქცევდა, ვაჟი გამინარკომანდა, მშია, მწყურია, თავის მოკვლა მინდა!

ექიმი: არა უ-შავ-ს. ცხოვრებაში ყველაფერი ხდება და საერთოდაც, ეს შავ-თეთრი ზოლების მონაცვლეობაა. უბრალოდ ახლა შენს ცხოვრებაში შავი ზოლია...

ერთი თვის შემდეგ ბრუნდება პაციენტი ექიმთან და თავს ახსენებს: მე ის ვარ, სამსახური რომ დაკარგა, ცოლი რომ გაექცა, იშემია რომ აქვს, ქალიშვილი რომ გაუ...და.

ექიმი: კი, მახსოვს, ახლა როგორ ხართ?

პაციენტი: როგორ და აღმოვაჩინე, რომ მაშინ ცხოვრებაში თეთრი ზოლი მქონდა!

ისე, ამ ანეგდოტზე ახლა არ მეცინება და არც ის მახსოვს, ადრე მეცინრებოდა თუ არა.

გამახსენდა იმიტომ, რომ შავ-თეთრ ზონაზე ვფიქრობდი.

და კიდევ იმაზე, რომ:

რამდენიმე დღის წინ მონიტორი დამეწვა;

მამაჩემთან ვიჩხუბე;

ბინა მაქვს გამოსაცვლელი;

ხელფასი არ ამიღია;

ნოუთ-ბუქი დავკარგე;

ხალისიც;

საქართველოში ცხოვრება არ მინდა;

შვებულება დამეწყო, მაგრამ ზღვაზე ვერ მივდივარ;

მეგობრებს ვერ ვურეკავ, რადგან მეჯავრება შეკითხვა: "სად დაიკარგე?"

დესტრუქციული ვარ.

და მესმის, რომ ეს არ არის ყველაზე დიდი უბედურება, რაც შეიძლება ცხოვრებაში შეგემთხვას;

და რომ ყველა პრობლემა ამქვეყნად ჩემი სუსტი მხრებისთვის არ არის გათვალისწინებული;

"ამქვეყნად" ერთად იწერება (ეს იმისთვის, რომ ვინმემ შენიშვნა არ მომცეს. "იმ ქვეყნად" - ცალ-ცალკე);

და რომ ცხოვრება მშვენიერია, აღიარებ ამას თუ არა;

და რომ ყველა ისე იქცევა, როგორც მართებულად მიაჩნია (იმ მომენტისთვის მაინც);

და რომ ხვალ შეიძლება სულაც არ გათენდეს;

ან არაჩვეულებრივი დღე გათენდეს;

თუმცა, ახლა ეს ჩემთვის შვება არ არის.

იმიტომ, რომ შავ-თეთრი ზონების (ზოლების) გადამკიდეს, სულ ზებრები მელანდება!

მთელს ამ ორომტრიალში ყველაზე კარგი ისაა, რომ ზუსტად ვიცი, რა მინდა.

ყველაზე ცუდი კი ის, რომ არ ვიცი, ეს როგორ გავაკეთო.

მოკლედ, არა მიშავს, რა...

წერილი ჩემს ქალიშვილს

2010-05-15T06:15:00.000-07:00

შენ ჩემი შვილი ხარ, მაგრამ თუ გეტყვი, რომ ხუთი თითივით გიცნობ, ეს, სულ მცირე, ილუზია იქნება.

იმიტომ, რომ ადამიანი არ არის ის, რასაც გარშემომყოფები მასზე ფიქრობენ; არც ისაა, რასაც ის საქმიანობს; არც ის, რასაც ფიქრობს საკუთარ თავზე. ადამიანი არაა მისი გამოცდილება, ცოდნა, ინტელექტი, მსოფლმხედველობა, კრედო ან ცხოვრების წესი. ადამიანი გაცილებით რთული ფენომენია. და ჩვენ რომ ვიცოდეთ, რა არის ადამიანი, მაშინ ურთიერთობებში პრობლემები აღარ გვექნებოდა - არავისთან!

მე ვიცი, რომ შენ ახლა ძალიან განიცდი, უფრო სწორი იქნებოდა, მეთქვა: ამას ვგრძნობ. განა არა, უწინაც ყოფილა ამგვარი შემთხვევები, მაგრამ რაღაცნაირად ართმევდი თავს. ამასთან, სულ ვფიქრობდი, რომ ჩემი გამოცდილება ვერაფერს შეგმატებდა, აგიხსნიდა ან დაგეხმარებოდა, რადგან ესეც ილუზიაა, რადგან არ არსებობს მზა რეცეპტები და მადლობა ღმერთს, რომ არ არსებობს! მაშინ ცხოვრება ძალზე მოსაწყენი იქნებოდა.

ახლა შენ კაეშანი გთანგავს, ღამღამობით ჩუმად ტირი, მერე საზარელ სიზმრებს ებრძვი, დილით კი ისე გამოიყურები, თითქოსდა ღამით არ გეშინოდა, არ გტკიოდა, სასოწარკვეთილებას არ ეძლეოდი... დილით ჩემთან ერთად სვამ ყავას და მეკითხები: "სიგარეტი აღარ დაგრჩა?" სანამ შინიდან გახვალ, სახლში "ბერლინის აღების მიზანსცენებს" აწყობ და კარის გახურვის წინ აუცილებლად მწაპნავ ხუთთეთრიანს ლიფტისთვის.

გვიან ღამემდე ჩვენ ვეღარ ვხვდებით ერთმანეთს. არც კი გირეკავ, თუმცა ვიცი, რომ ახლა, სწორედ ახლა ძალიან გჭირდება ვიღაც, ვინც ერთადერთ სწორ სიტყვებს გეტყვის. მე არ მაქვს ეს სიტყვები, არც კი ვიცი, როგორია ისინი ანდა საერთოდ არსებობს თუ არა...

სამაგიეროდ, შემიძლია გითხრა, რომ გაუსაძლისი ტკივილი არ შეიძლება ხანგრძლივი იყოს; რომ განთიადი აუცილებლად დგება, პოლარული ღამის შემდეგაც კი; რომ სიყვარული ათასჯერ შეიძლება გეწვიოს და ყოველ ჯერზე გეგონოს, რომ: "აჰ, არა, ეს სრულებით სხვაა, უწინ ამგვარი არაფერი განმიცდია"; რომ თუ მიგატოვეს...

თუმცა, სანამ ამ წინადადებას დავასრულებ, ჯობია გკითხო: შენ რა, სრულებით მარტოსული არ მოევლინე ამ ქვეყანას? მარტომ არ გაიარე იმ ტანჯვისა და ტკივილის გზა, ურომლისოდაც ამ გრავიტაციულ სამყაროში ვერ მოხვდებოდი? განა აქედანაც მარტო არ წახვალ, როცა ამის დრო მოაწევს? განა მარტოობა სულის აბსოლუტურად ნორმალური მდგომარეობა არაა? განა საკუთარი თავის გარდა, ვინმეს შეუძლია შეგივსოს ჟღერადი სიცარიელე, დროდადრო რომ გულ-მუცელს გიწვავს?

პატარა იყავი, როცა ამ ქვეყნიდან ის კაცი წავიდა, რომელიც მიყვარდა, ურომლისოდაც არც კი ვიცოდი, როგორ ან რისთვის უნდა მეცხოვრა. ძალიან დიდხანს ისე მტკიოდა, როგორც ახლა შენ გტკივა. მეგონა, უსასრულოდ გაგრძელდებოდა ასე, რადგან ვერ ვიპოვე ძალა საკუთარ თავში, რომ "გამეშვა," თუმცა სრულებით უსუსური ვიყავი სიკვდილის წინაშე. მერჩივნა, ცოცხალს მივეტოვებინე.

მერე კი, რა თქმა უნდა, გათენდა, რადგან სხვაგვარად არც შეიძლებოდა მომხდარიყო, რადგან ეს სიცოცხლის, თავად მისი საზრისის უარყოფა იქნებოდა.

ადამიანი თავის მდგომარეობას თვითონ უძებნის და არქმევს სახელს. მერე კი თავსაც შესაბამისად გრძნობს. თუ ფიქრობ, რომ მიგატოვეს, შეურაცხგყვეს, თავმოყვარეობა შეგილახეს, გატკინეს, სწორედაც რომ ასეთ მდგომარეობაში აღმოჩნდები და რაც ყველაზე მთავარია - ამის უფლება თავად მიეცი! გამოდის, რომ ახლა ისა ხარ, რასაც საკუთარ თავზე ფიქრობ.

არადა, სულ სხვა ხარ. უნიკალური ხარ და მხოლოდ სარკეში მეორდები.

არადა, შეგიძლია იყო ბედნიერი, თუკი თავს ამის უფლებას მისცემ.

არადა, ცხოვრება ისეთივე მშვენიერია, როგორც სიტყვა "თავისუფლება."

არადა, არჩევანი შენზეა: შეგიძლია ხედავდე ვარსკვლავებით მოოჭვილ ცას ანდა ატალახებულ მიწას. ერთხელ იმ კაცმა, მარადისობაში რომ გადავიდა მერე, მითხრა: Мужчина он - как колодец, а женщина заглядывает в этот колодец в надежде, увидеть там звезды, забывая, что звезды бывают только на небе и только ночью!

ერთადერთი ადამიანი, ვისაც შეუძლია შენი ცხოვრება შეცვალოს, შენ ხარ.

თუ გგონია, რომ მიგატოვეს - გაუშვი. ის არც ცუდი იყო და არც კარგი. უბრალოდ, მასაც ჰქონდა არჩევანის უფლება.

თუ თავს უბედურად გრძნობ - იტირე. ის დროც მოვა, როცა ბედნიერებისგან წამოგცვივა ცრემლები. როცა უნისონში ისუნთქებ იმასთან, ვისაც ეყვარები და გეყვარება.

თუ ნუგეში გჭირდება - მე აქ ვარ.

მიყვარხარ.

გადავედი ge-ზე!

2010-03-21T08:24:00.000-07:00

მეგობარო ბლოგერებო, არაბლოგერო მეგობრებო და სრულიად მკითხველებო!

დიდი ხალისით გატყობინებთ, რომ გადავედი ახალ მისამართზე

http://story.ge

ჰოდა, თქვენც გეპატიჟებით. ნუ დამძრახავთ თავდაპირველი არეულ-დარეულობისა გამო და გთხოვთ, ახალი მისამართით ჩამამატოთ თქვენს ბლოგროლში.

story.ge კი ახალ ბესტსელერს გთავაზობთ. ესაა სთივ ჰარვის ('სთივ ჰარვის დილის შოუს” წამყვანის) უპოპულარულესი წიგნის _ Act like a lady, think like a man ჩემეული თარგმანი.

ისიამოვნეთ!

დამხმარე სახელმძღვანელო და ცოტა ნლპ დამწყები ჟურნალისტებისათვის

2010-02-26T08:50:00.000-08:00

რასაც არც ერთ უმაღლეს სასწავლებელში არ ასწავლიან

მე ძალიან დიდხანს ვიმუშავე გამომცემლობებში. იმაზე დიდხანს, ვიდრე ამის სურვილი მქონდა.

რა თქმა უნდა არსებობს სახელმძღვანელოებიცა და უმაღლესი სასწავლებლებიც, რომელთა მეშვეობითაც ჟურნალისტის პროფესიას ეუფლებიან, მაგრამ ეს მხოლოდ თეორიაა. თეორია, რომელიც ხშირად გამოუსადეგარიც კია, იმიტომ, რომ რეალურად ყველაფერი ცოტა სხვაგვარადაა, ვიდრე ამას სახელმძღვანელოებში აღწერენ ან ლექციებზე ასწავლიან.

დავიწყოთ იმით, რომ საქართველოში ჟურნალისტებს ხშირად ამრეზით ეკიდებიან, არაპროფესიონალებს, ჯიბის ჟურნალისტებს და დაკვეთით მომუშავეებს უწოდებენ. ეს, სულ ცოტა, სამწუხაროა. თუმცა, რასაკვირველია, ნამდვილად კარგი ჟურნალისტი მართლაც ცოტაა და ისინი საერთო ქვაბში იხარშებიან.

შესაძლებელია თუ არა იყო დამოუკიდებელი ჟურნალისტი?

თეორიულად ყველაფერი შესაძლებელია. პრაქტიკულად კი...

საქართველოში ყველა საინფორმაციო სააგენტო, ბეჭდური გამოცემაცა და გამომცემლობაც ვიღაცის საკუთრებაა. გამონაკლისის გარეშე! იქნება ეს ხელისუფლება, ოპოზიცია თუ ცალკეული პირი, რომელსაც ხშირად გულუბრყვილოდ ჰგონია (ან იქნებ არც ჰგონია!), რომ ბეჭდური გამოცემა, მათ შორის, ყვითელი პრესაც, შესაძლოა რენტაბელური ბიზნესი იყოს. ყველა მათგანს თავისი ინტერესები, მიზნები, მისწრაფებები და რაც, მთავარია სტრატეგია აქვს. რაც თავისთავად, ცუდი არ არის, მაგრამ უთუოდ აისახება იქ მომუშავე ჟურნალისტებზე. ანუ თავისუფლების ხარისხი, ყველა შემთხვევაში შეზღუდულია! თუმცა, გააჩნია, რას ვიგულისხმებთ მოცემულ ნომინალიზაციაში ანუ ვის როგორ ესმის ეს ყბადაღებული თავისუფლება.

ნიშნავს თუ არა თავისუფლება იმას, რომ რაც მოგეპრიანება, ის წერო?

ნიშნავს თუ არა თავისუფლება იმას, რომ რა თემაზეც გსურს, იმაზე წერო?

ნიშნავს თუ არა თავისუფლება იმას, რომ თავისუფლად გამოთქვა შენი სუბიექტური აზრი? (ცნება `ობიექტური აზრი~ ილუზიაა, რადგან ადამიანი სუბიექტია!) ანდა იმას, რომ საკუთარი სურვილისამებრ აირჩიო რესპონდენტი? ანდა იმას, რომ ლანძღო მავანი მარტო იმიტომ, რომ მისი შეხედულებები შენთვის მიუღებელია (რომ აღარაფერი ვთქვათ გამოცემის მეპატრონის დამოკიდებულებაზე რესპონდენტის მიმართ)? ანდა იმას, რომ აკეთო რეპორტაჟები იქიდან და ისე, როგორც ეს მართებულად მიგაჩნია? იქნებ თავისუფლება ისაა, პოლიტიკური МИМО-მხილველი იყო რომელიმე მაღალტირაჟიანი გაზეთისა და რედაქტორის (წაიკითხე _ მფლობელის, თუ, რასაკვირველია, რედაქტორი და მფლობელი ერთი და იგივე პირი არაა) პრიორიტეტების გათვალისწინებით აკეთებდე ამ მიმო-ხილვებს?

კითხვა ბევრია და ცხადია, მათზე პასუხიც მოიპოვება, მაგრამ არ მინდა ვიჩქარო, რადგან ძალიან ბევრი და ვფიქრობ, არცთუ უინტერესო რამ მაქვს მოსათხრობი.

რა უნდა იცოდე, სანამ ამა თუ იმ გამოცემაში დაიწყებ მუშაობას?

პასუხი: 1. სამუშაო იოლი არ იქნება (ერთმნიშვნელოვნად); 2. არ არსებობს ცნებები `დღე და ღამე,~ `პირადი ცხოვრება,~ `ავად ვარ,~ `მშია,~ `დავიღალე,~ `დამაგვიანდა~ და ათასი ამგვარი სისულელე, რადგან ამის პასუხად უთუოდ გეტყვიან: `არ მოგწონს? _ ვინ გიჭერს?~ 3) უნდა გქონდეს ფოლადის ნერვები, სიზიფეს ამტანობა, სოლომონის სიბრძნე, ეკატერინე მედიჩის დიდოსტატობა ინტრიგებში, იობის მოთმინება და გველის ხვრელით ამომყვანი ენა (თუმცა, ეს საკმარისი სულაც არ არის, უფრო რთულ მომენტებზეც ვილაპარაკებთ); 4) ხელფასი და ჰონორარი არასოდეს იქნება საკმარისი.

გიღირს? მაშ დავიწყოთ:

პირველი ნაბიჯები

ეს დიდი ხნის წინ იყო, როცა პირველად შევაბიჯე საქართველოში არსებულ უდიდეს გამომცემლობაში, სადაც ამიხსნეს (მინი-ექსკურსიის დროს), რომ მე არავინ არ ვარ, არაფერი ვიცი, მთვარიდან ჩამოვვარდი და თვალები მაქვს ფანჯრებივით გაღებული! რაც უმაღლესში ვისწავლე, შემიძლია დავივიწყო, რადგან ეს ის არაა, მე რომ მგონია და `სასაცილო~ წიგნებში რომ წერია! და რომ იქამდე, სანამ სტატიებს წერას ვისწავლი, კარგი იქნებოდა, წერა-კითხვა მესწავლა. ასე მოვხვდი კორექტორებთან. ორი წლის განმავლობაში ვკითხულობდი და ვასწორებდი ე. წ. სვეტებსა და გვერდებს, დავრბოდი ზემოთ-ქვემოთ რედაქცია-სტამბაში, ვსუნთქავდი ტყვიით გაჟღენთილ ჰაერს (მაშინ ბეჭდური გამოცემები ტალერებზე და ლინოტიპზე კეთდებოდა) და, რა თქმა უნდა, როგორც დაზარალებულს, რძესაც არავინ მასმევდა. თუმცა, ამ პრაქტიკას, ისევე, როგორც ნებისმიერ პრაქტიკას ამ ქვეყანაზე, თავისი პლუსებიც ჰქონდა.

ორი წლის მერე, როცა რედაქციაში ჩათვალეს, რომ უკვე მზად ვიყავი, რეპორტაჟის გაკეთება დამავალეს და დასავლეთ საქართველოში გამამგზავრეს. მაშინ ხობის რაიონში დიდი წყალდიდობა იყო, ბევრი ხალხიც დაიღუპა და იქაურობა ლამის უბედურების ზონად გამოცხადდა! მატარებელში ჩაჯდომამდე ერთი საათით ადრე კი განყოფილების უფროსმა მითხრა: დაწვრილებით ინსტრუქციას ვერ მოგცემ, მოკლე კი ასეთი იქნება _ მთელი შენი რეპორტაჟი უნდა პასუხობდეს 5 კითხვას: ვინ (რა), სად, როდის, რატომ და როგორ (რა ვითარებაში). და როცა მკითხველს ამას მოუყვები, არ დაგავიწყდეს იმის თქმა, რომ მკითხველი გიყვარს. ოღონდ, ეს ერთხელ უნდა უთხრა, რადგან ორჯერ ნათქვამში ეჭვი შეეპარება.

მომდევნო ნაბიჯები

მერე გრძელი გზა იყო. ამ გზაზე კი ერთი ძალიან მაღალტირაჟიანი გაზეთის საინტერესო რედაქცია და რედაქტორი. არ დაგიმალავთ და მასთან მოხვედრაზე ვოცნებობდი _ ძალიან მინდოდა იქ მემუშავა. თანაც, თავი სავსებით ჩამოყალიბებულ და პროფესიონალ ჟურნალისტად მიმაჩნდა. მოკლედ მოვხვდი, საოცნებო რედაქციაში, სადაც ყველაფერი სულ სხვაგვარად მომეჩვენა. რედაქტორმა, რომლის მსგავსი `გაზეტჩიკი~ მე დღემდე არ მეგულება (ან არ შევხვედრივარ), ანალიტიკური სტატიის დაწერა დამავალა რევოლუციებზე (რევოლუციების ანატომიაზე). მეც თავი დავუქნიე და საქმიანად ვკითხე: როდის უნდა იყოს მასალა მზად? `გუშინ!~ _ იყო პასუხი.

მოკლედ, მივიტანე მასალა `გუშინ.~ მან წაიკითხა და გამიღიმა:

_ როგორ გგონია, კანტი და ჰაიდეგერი უფრო მომწონს, თუ ურჯუმელაშვილი?

_ ??

_ ჩინებულია, რომ ფროიდი იცი, იუნგი იცი და წერაც იცი, მაგრამ ამას მემწვანილეც გაიგებს?

მარგალიტები

შემდეგ იყო ჩვეულებრივი, მორიგი ინტერვიუ ერთ-ერთ პოლიტიკოსთან, რომელიც, ჩემი აზრით, კარგი გამოვიდა და თანაც, განსაკუთრებული ძალისხმევის გარეშე.

_ ამ ინტერვიუში ორად ორი მარგალიტია, _ შენიშნა `გაზეტჩიკმა,~ _ ეტყობა, თავი დიდად არ შეგიწუხებია. აბა მითხარი, ვის რაში აინტერესებს მისი პოლიტიკური პლატფორმა და ზოგადსაკაცობრიო იდეალებისკენ სწრაფვა? ამ კაცს გულწრფელად უყვარს ფული და უნაშთოდ ნაძირალაა! აი რა აინტერესებს მკითხველსაც და მის პოლიტიკურ ოპონენტებსაც.

თანაც, ყველა შენი მომდევნო კითხვა რესპონდენტის წინა პასუხიდან უნდა გამომდინარეობდეს. და ზუსტად უნდა იცოდე, რისი მოსმენა გინდა მისგან! _ რედაქტორმა თვალები მოწკურა... _ იცი, რატომ ედავებიან ხოლმე რესპონდენტები ჟურნალისტებს: ეს ასე არ მითქვამს და რატომ დამიწერაო? იცი, რომ უმეტეს შემთხვევაში, რესპონდენტს სწორედ ისა აქვს ნათქვამი, რასაც მერე უარყოფს, მაგრამ სავსებით დარწმუნებულია, რომ მოუგონეს?

(გაგრძელება იყოს?)

TWILIGHT ქართულად

2010-02-10T17:03:00.000-08:00

სტეფანი მაიერი

თავი მეექვსე

საზარელი ისტორიები

ჩემს ოთახში ვიჯექი და ყურადღების გამახვილებას `მაკბეტის~ მესამე აქტზე ვცდილობდი, სინამდვილეში კი სმენად ვიყავი გადაქცეული იმის იმედად, რომ ჩემი პიკაპის ძრავის ხმაურს გავიგონებდი. არადა, ტყუილად ვირჯებოდი, რადგან გარეთ თავსხმა წვიმა იყო.

პარასკევს სკოლაში წასვლა არ მინდოდა. ჩემი ყველაზე ცუდი მოლოდინი გამართლდა. ყველა მარტო გუშინდელ ამბავზე ლაპარაკობდა.

განსაკუთრებით აღტყინებული კი ჯესიკა ჩანდა. საბედნიეროდ, მაიკლს კრინტი არ დაუძრავს ამ ისტორიაში ედვარდის მონაწილეობაზე. ჯესიკას ისედაც მრავლად ჰქონდა კითხვები.

_ რატომ დაგიძახა ქალენმა? _ ტრიგონომეტრიაზე მკითხა.

_ არ ვიცი, _ გულწრფელად მივუგე, _ არ აუხსნია.

_ ისეთი სახე გაქვს! _ არ დაცხრა ის.

_ როგორი? _ მშვიდად დავაზუსტე.

_ ისე, შენი მშვენივრად მესმის. ის ხომ არასდროს არავისთან მჯდარა თავისი ნათესავების გარდა. თავბრუდამხვევია!

_ ჰო, ალბათ, _ კვერი დავუკარი.

ჯესიკამ შავი კულული თითზე შემოიწნა, იმედოვნებდა, რომ ჭორაობის საბაბს მივცემდი.

საკუთარ თავზე ვბრაზობდი. ხომ ჩინებულად ვიცოდი, რომ ედვარდი დღეს არ გამოჩნდებოდა, მაგრამ მაინც ველოდებოდი. სასადილოში ჯესიკასა და მაიკლის თანხლებით შესულს თვალი მაინც გამექცა ქალენების მაგიდისკენ და რაკიღა გამახსენდა, რომ ედვარდს ორშაბათამდე ვერ ვნახავდი, გუნება მთლად წამიხდა.

ჩვენს მაგიდასთან მოსალოდნელ მგზავრობაზე მსჯელობდნენ. მაიკი ჩინებულ გუნებაზე გახლდათ, რადგან ადგილობრივი მეტეოროლოგები დარს წინასწარმეტყველებდნენ. მე ნაკლებ ოპტიმისტურად ვიყავი განწყობილი, ასჯერ გაგონილს ერთხელ ნანახი სჯობია. თუმცა, დღეს შედარებით დათბა, 15 გრადუსი მაინც იქნებოდა. ეგებ ლაშქრობა მართლაც იღბლიანი გამოდგეს.

ლანჩის დროს ლორენის ამრეზილი მზერა შევნიშნე, რომლის აზრს მაშინღა ჩავწვდი, გასასვლელისკენ ერთად რომ გავემართეთ. კვალდაკვალ მივყვებოდი და თითქმის ვეხებოდი მის ფერფლისფერ თმას.

_ არ მესმის, რატომ ზის ბელა ჩვენთან, _ დამცინავად წარმოთქვა ჩემი სახელი ლორენმა, _ და არა ქალენებთან.

არასდროს შემიმჩნევია, რა უსიამო ხმა ჰქონდა. ნეტავ რატომაა გულმოსული ჩემზე, გასაყოფი რა გვაქვს?

იმ საღამოს ჩარლიმ გულწრფელი ინტერესით გამომკითხა ლა-პუშში მოსალოდნელი ლაშქრობის შესახებ. ეტყობა, თავს დამნაშავედ გრძნობს, რომ მთელი უქმეები კენტად ვზივარ. თუმცაღა, ჩვევები მეტისმეტად განმტკიცებული ჰქონდა იმისათვის, რომ ახლა რაიმეს შეცვლა ეცადა. რასაკვირველია, ყველა მათგანის ვინაობა იცოდა, ვისთან ერთადაც უნდა მემგზავრა, ის კი არა, მათ მშობლებსა და ბებია-ბაბუებსაც იცნობდა. მაშასადამე, ჩემს ღირსეულ მხლებლებად მიაჩნდა. ნეტავ, ქალენთან ერთად სიეთლში გამგზავრებასაც მომიწონებდა? ცხადია, ამაზე საუბარს მასთან არ ვაპირებდი.

_ მამა, რენიეს მთების სამხრეთით მდებარე კლდეები იცი? _ ვითომ სასხვათაშორისოდ ვკითხე.

_ დიახ, მერედა რა?

_ ჩემი სკოლელები იქაურობის დალაშქვრას აპირებენ.

_ ლაშქრობისთვის უპრიანი ადგილი არ უნდა იყოს, _ შენიშნა ჩარლიმ, _ იქ დათვები იცის, ამიტომ უფრო ხშირად სანადიროდ დადიან.

_ გასაგებია, _ წავიბურტყუნე, _ ესე იგი, რაღაც შემეშალა.

შაბათს ძილის გაბრტყელება მინდოდა, მაგრამ ფანჯრიდან გადმოღვრილმა მზის სხივებმა არ დამანება. თვალებს არ დავუჯერე და ფანჯარას ვეძგერე. მართლაცდა, მზე კაშკაშებდა... ჰორიზონტს ღრუბლები შემოჯარვოდნენ, მაგრამ მათ შორის ლაჟვარდოვანი ცა კამკამებდა.

მაღაზია `ნიუტონთა ოლიმპიური აღჭურვილობა~ ქალაქის ჩრდილოეთით მდებარეობდა. იქ ნამყოფი გახლდით, მაგრამ მაღაზიაში ფეხიც არ შემიდგამს, რადგან სუფთა ჰაერზე აქტიური დასვენება სულაც არ მეპიტნავებოდა. ავტოსადგომზე მაიკის `შევროლე~ და ტაილერის `ნისანი~ იდგა. ერიკიც იქვე იყო, ორ სხვა თანაკლასელ ბიჭთან ერთად, რომლებსაც, თუ მეხსიერება არ მღალატობდა, ბენი და ქონერი ერქვათ. ჯესი ანჯელასა და ლორენთან ერთად მოვიდა, მათ კიდევ სამი გოგო მოჰყვათ. ერთმა მათგანმა მრავალმნიშვნელოვანი მზერა მტყორცნა და ლორენს რაღაც გადაულაპარაკა. იმან ფერფლისფერი თმა ფაფარივით შეიბერტყა, იისფერ თვალებში კი ზიზღი გაუკრთა.

ვგრძნობ, მშვენიერი დღე მექნება!

სამაგიეროდ, მაიკს ძალიან გაუხარდა ჩემი დანახვა.

_ კეთილი იყოს შენი მობრძანება! _ სიხარულით წამოიყვირა, _ ხომ გითხარი, გამოიდარებს-მეთქი.

_ მეც ხომ შეგპირდი, რომ მოვიდოდი.

_ ლის და სამანტასღა ველოდებით... თუ შენ არავინ დაგიპატიჟებია, _ ფრთხილად დასძინა.

_ არა, _ ვიცრუე იმ იმედად, რომ ტყუილში ვერ გამომიჭერდნენ. ეგებ, სასწაული მოხდეს და ედვარდი გამოჩნდეს? ამის გულისთვის მზად ვიყავი, ნიუტონს ცრუპენტელა ვგონებოდი.

მაიკმა შვებით ამოიოხრა.

_ ლის ფურგონით წამოხვალ, თუ ჩემი მანქანით?

_ რასაკვირველია, შენი მანქანით.

მაიკს სახე გაებადრა, მისი გახარება იოლი იყო.

_ ჰოდა, გვერდს დამიმშვენებ, _ შემპირდა ის.

ესღა მაკლდა. მაიკისა და ჯესიკას ერთდროულად გახარება ძნელია. გოგო უკვე აიმრიზა.

თუმცა, ყველაფერმა მშვიდობიანად ჩაიარა. ლიმ კიდევ ორი ბიჭი მოიყვანა, ამიტომ ფურგონში ტევა არ იყო. ჯესი `შევროლეში,~ ჩემსა და მაიკს შორის ჩავკვეხე, რითაც ამ უკანასკნელის წყრომა დავიმსახურე. სამაგიეროდ, ჯესიკა გაიბადრა!

ფორქსიდან ლა-პუშამდე სულ 15 მილი იყო. გზა ტყეში, მდორე მდინარის გასწვრივ მიიკლაკნებოდა. რა კარგია, რომ ფანჯარასთან დავჯექი. `შევროლეში~ 9 კაცი გაჭირვებით ეტეოდა, ფანჯარა გავაღე და სახე მზის მოკრძალებულ სხივებს მივუშვირე.

ჩარლისთან სტუმრობისას ლა-პუშში ხშირად ვყოფილვარ, ამიტომ კარგად ვიცნობდი პირველი პლაჟის ნახევარმთვარის ფორმის ისარას. არაჩვეულებრივი სანახაობა იყო: მზის კაშკაშა შუქზეც კი პირქუშად მომზირალი, ქაფმოდებული ტალღები ქვიან პლაჟს ეხლებოდა. ყურის ჭაღარა წყალზე მაღალი ფიჭვებით მოფენილი, კლდოვანი ციცქნა კუნძულები მიმოფანტულიყო. სილას წყლისპირას თუ წააწყდებოდი, მერე კი თითქოსდა რუხი, სინამდვილეში კი ნაირფრად მოელვარე ქვები მოჩანდა: ნარინჯისფერი, ფირუზისფერი, კობალტისფერი და მქრქალი ოქროსფერი. მოქცევას ნაპირზე გამოერიყა ზღვის მარილნაჭამი უზარმაზარი ხეები.

სუფთა ჰერი იოდის სუნით გაჟღენთილიყო. ტალღების თავზე ვარხვები დაქროდნენ, მაღლა ცაში კი ირაოს კრავდა არწივი. ჰორიზონტზე ცა საავდროდ მოიქუფრა, თითქოსდა ჩვენი გუნების წასახდენად, მაგრამ ლაჟვარდოვან კუნძულს მაინც მზე დაჰნათოდა და გულებს იმედით გვითბობდა.

მანქანიდან გადმოვედით, მაიკი მასპინძელივით წინ წაგვიძღვა, კოცონისთვის დახვავებული ფიჭვის რტოებისგან. ეტყობა, აქაურები ხშირად მართავენ პიკნიკს. ერიკმა და ბენმა მშრალი ტოტები შეარჩიეს და ძველებს გარშემო კონუსივით შემოუწყვეს.

_ როდისმე გინახავს სატივე ხეტყე? _ მკითხა მაიკმა.

მარილისგან თეთრად შეფეთქილ ფიჭვის ტოტზე ვიჯექი, მოკისკისე გოგოების გვერდით. მაიკი კოცონისკენ დაიხარა და პატარა ტოტს სანთებელით ცეცხლი წაუკიდა. ფიჭვმა ისეთი ნაპერწკლები გაყარა, თითქოს შესადუღებელი ქურა ყოფილიყოს.

_ არა, _ მივუგე მე და თვალი მივადევნე, როგორ დებდა ალმოდებულ ტოტს ფიჩხისგან გაკეთებული კონუსის შუაში.

_ მაშინ, დაგაინტერესებს, ნახე, რა ფერია! _ მან მეორე ტოტსაც წაუკიდა ცეცხლი და პირველს გვერდით მოუდო. ფიჩხი მაშინვე აალდა.

_ ცისფერი ალი აქვს, _ გავოცდი.

_ მარილისგან. მაგარია, არა? _ მაიკმა კიდევ ერთ ტოტი შეუკეთა ცეცხლს და გვერდით მომიჯდა. საბედნიეროდ, ჯესიკამ მეორე გვერდი დაუმშვენა და ალაქლაქდა.

მდუმარედ ვუცქერდი, როგორ ტკარცალებდა მოცისფრო-მომწვანო ალი და ნაპერწკლებს ყრიდა.

საათნახევრიანი მუსაიფის შემდეგ ბიჭებმა ყურეს გამოკვლევა მოიწადინეს. დიდად არ მეპიტნავა. ერთი მხრივ, ბავშვობაში ძალიან მიყვარდა თავთხელში თამაში, და ჩარლისთან სტუმრობისას ყოველთვის მოუთმენლად ველოდი პლაჟზე გამგზავრებას; მეორე მხრივ, ერთი-ორჯერ ღრმა ორმოში გადავეშვი და დაზაფრული ძლივს ამოვბობღდი. მახსოვს, ჩარლიმ ძლივს დამაწყნარა! თანაც, ედვარდმაც მთხოვა, ოკეანეში არ ამოჰყო თავიო.

გადაწყვეტილების მიღებაში ლორენი დამეხმარა. ფეხით სიარული არ უნდოდა _ ცხადია, ამხელა ქუსლებზე გაუჭირდებოდა კიდეც. ამიტომ, ანჯელამ და რამდენიმე გოგონამ მასთან ერთად დარჩენა გადაწყვიტეს კოცონთან. მათი დაცვა ტაილერსა და ერიკს დაევალა. მე მარდად წამოვხტი და მაიკის გასახარად ყურესკენ მიმავლებს შევუერთდი.

არცთუ დიდი ხნის სასიარულო გახდათ, მაგრამ როცა აშოლტილმა ხეებმა მზის სხივები შთანთქა, გულმა რეჩხი მიყო. მღვრიე მწვანე სინათლე ცუდად ესატყვისებოდა ჩემს მოხარხარე თანმხლებთა სკაბრეზულ ოხუნჯობებს. დინჯად მივაბიჯებდი, ფრთხილად ვუვლიდი გვერდს აქა-იქ აამოჩრილ ფესვებს. მალე ტყის პირას გავედით და თვალწინ კვლავ ქვიანი პლაჟი გადაგვეშალა. მიქცევა დაიწყო და ნაკადულებმა გეზი ზღვისკენ აიღეს.

ჩემი წინანდელი თავგადასავლების შიშით, ძალზე ფრთხილად ვიქცეოდი. ჩემი მხლებლები კი გულიანად ერთობოდნენ: კლდეებზე დახტოდნენ. ლოდზე ჩამოვჯექი ყველაზე დიდ ყურესთან და მოცისფრო წყალს ჩავაცქერდი. უხილავი დინება ნახევრად გამჭვირვალე ანემონებს არწევდა, ქვიან ფსკერზე კიბორჩხალები დაბობღავდნენ, ნაპირს ზღვის ვარსკვლავები ეკვროდნენ, კაშკაშა მწვანე წყალმცენარეებში ზურგზე თეთრზოლიანი პატარა შავი გველთევზა დასრიალებდა... ბუნებრივი აკვარიუმის ცხოვრებამ მომხიბლა, თუმცა ედვარდი წამითაც არ დამვიწყებია, ვფიქრობდი, ნეტავ სად არის და რას აკეთებს, ანდა რას მეტყოდა, აქ რომ იყოს-მეთქი.

ბოლოს და ბოლოს ბიჭებს მოშივდათ და იძულებული გავხდი, უკნ გავყოლოდი. ამჯერად უფრო სწრაფად მივდიოდი და რამდენჯერმე წავიქეცი, ხელისგულები გადავიტყავე და ჯინსიც დავსვარე. გული არ გავიტეხე, უარესიც შეიძლებოდა დამმართნოდა.

პირველ პლაჟზე დაბრუნებულებმა აღმოვაჩინეთ, რომ სტუმრები გვწვეოდნენ. მბზინავი თმითა და ბრინჯაოსფერი კანით თუ ვიმსჯელებდით, ბიჭები რეზერვაციიდან იყვნენ. ლორენი და სხვა გოგოები საკვებით გაუმასპინძლდნენ, რომელსაც ბიჭები მთელი კვირის დამშეულებივით დაეძგერნენ. ერიკმა სტუმრებს კოცონთან მსხდომნი წარუდგინა. მე და ანჯელა იქ მყოფებს ყველაზე გვიან შევუერთდით და როცა ერიკმა ჩვენი სახელები წარმოთქვა, ერთ-ერთმა ინდიელმა ინტერესით შემავლო თვალი. მაიკმა სენდვიჩები და კოლა მოგვიტანა, სტუმართაგან უფროსმა საკუთარი თავი და შვიდი თანმხლები წარმოგვიდგინა. მარტო ის დავიმახსოვრე, რომ ერთ-ერთ გოგოს ჯესიკა ერქვა, ბიჭს კი, რომელსაც მოვეწონე _ ჯეიკობი.

ანჯელასთან ჯდომა გაცილებით უფრო სასიამოვნო იყო, ვიდრე ჰიპერაქტიურ ჯესიკასთან. დინჯად ვილუკმებოდით და ჩვენ-ჩვენ საფიქრალს მივცემოდით. ჩემი ცხოვრება ფორქსში ძალზე უცნაურად აეწყო. ზოგჯერ დრო მიქრის და მოვლენები ერთ გადღაბნილ ლაქად იქცევა ხოლმე, ზოგჯერ კი მიზოზინებს და თითოეული სიტყვა ან საქციელი მკაფიოდ იბეჭდება მეხსიერებაში. მიზეზი ძნელი მისახვედრი როდი იყო და სწორედ ეს მაღონებდა.

სადილისას ცა მაინც მოიქუფრა, ტალღები მაშინვე გამუქდა, ხეებს კი მოგრძო, ავის მომასწავებელი ჩრდილები გაუჩნდა. სენდვიჩებს ბოლო მოუღეს თუ არა, კომპანია მომცრო ჯგუფებად დაიშალა. ზოგი წყლისკენ დაეშვა, წვერმახვილ კლდეებზე სკუპ-სკუპით, სხვებმა ისევ ყურეს დათვალიერება მოიწადინეს. მაიკი, ცხადია, ჯესიკასთან ერთად, რეზერვაციაში მდებარე რომელიღაც მაღაზიისკენ გაეშურა. ზოგი ინდიელი მათ გაჰყვა, ზოგიც _ ყურესკენ მიმავლებს. თითქმის ყველა დაიშალა, კოცონთან მარტო დავრჩი. სადღაც, შორიახლო, ლორენი და ტაილერი დისკებს უსმენდნენ სამიოდე ინდიელთან ერთად, ყველაზე უფროსისა და ჯეიკობის ჩათვლით. შესახედავად ბიჭი, 14 ან 15 წლისა იქნებოდა. შავი მბზინვარე თმა, გლუვი მოწითალო კანი, ნუშისებური თვალები და წამოწეული ყვრიმალები ჰქონდა. დროთა განმავლობაში ალბათ ძალიან ლამაზი ჭაბუკი დადგებოდა. თუმცა, როგორც კი ხმა ამოიღო, გუნება მაშინვე წამიხდა.

_ იზაბელა სუონი ხარ, არა? _ მისმა კითხვამ სკოლაში მისვლის პირველი საძაგელი დღე გამახსენა.

_ ბელა, _ ოხვრით შევუსწორე.

_ ჯეიკობ ბლექი ვარ, _ ბიჭმა ხელი გამომიწოდა, _ მამაჩემის პიკაპი შენ შეიძინე.

_ ჰო, მართლაც, _ შვებით მოვუჭირე ხელი გამოწვდილ მარჯვენაზე, _ ბილის ვაჟი ხარ, როგორ არ გამახსენდა!

_ მე ხომ ნაბოლარა ვარ. ჩემი დები კი ალბათ გახსოვს.

_ რეიჩელი და რებეკა!

ჩარლი და ბილი ხშირად მიდიოდნენ სათევზაოდ და მარტო დარჩენილები ვთამაშობდით. ძალიან მორცხვნი ვიყავით საიმისოდ, რომ დავმეგობრებულიყავით, 11 წლისას კი თავი უკვე ქალაქელად მომქონდა.

_ აქ არიან? _ ზურგშექცევით მიმავალ გოგოებს თვალი გავაყოლე. ნეტავ თუ ვიცნობ ძველ ნაცნობებს?

_ არა, _ თავი გააქნია ჯეიკობმა, _ რეიჩელმა ვაშინგტონის უნივერსიტეტში ჩააბარა, რებეკა კი სერფერს მისთხოვდა და ჰავაის კუნძულებზე ცხოვრობს.

_ გათხოვდა? _ წამოვიყვირე. გოგოები სულ ერთი წლით იყვნენ ჩემზე უფროსები.

_ პიკაპი როგორ მოგწონს? _ დაინტერესდა ჯეიკობი.

_ შესანიშნავია. მხეცივით მანქანაა!

_ ჰო, განსაკუთრებით, ძრავი! _ გაიცინა ბლექმა, _ ისე გამიხარდა, ჩარლიმ რომ იყიდა, მამაჩემი ხომ ახლის აწყობის ნებას არ მრთავდა, სანამ პიკაპი გვყავდა.

_ მხეცივით ღმუის, _ ისევ გავიხუმრე, _ სამაგიეროდ, საიმედოა.

_ მაგ ურჩხულს ტანკიც ვერ გაუმკლავდება, _ ჩაიცინა ჯეიკობმა.

_ შენ რა, მანქანებს აწყობ? _ გამიკვირდა.

_ თავისუფალ დროს. შემთხვევით ხომ არ იცი, 1986 წლის გამოშვების `ფოლქსვაგენის~ ცილინდრების ბლოკი სად უნდა ვიშოვო? _ წაიოხუნჯა მან.

_ არა, _ გამეცინა მეც, _ თუ შევიტყვე, აუცილებლად გაცნობებ.

გეგონება, ცილინდრებში ვერკვეოდე! თუმცა, ბიჭს არა უშავს.

ჯეიკობმა გაიღიმა და ქათქათა კბილები გამოაჩინა. ინტერესით მიცქერდა, რაც მარტო მე არ შემინიშნავს.

_ ბელას იცნობ, ჯეიკობ? _ ჩაეძია ლორენი.

_ შეიძლება ითქვას, ბავშვობიდან, _ თვალისმომჭრელად გაუღიმა ბლექმა.

_ საიტერესოა, _ კბილებში გამოცრა ლორენმა და თვალები მოწკურა, _ იცი, ბელა, მე და ტაილერი ახლა სწორედ იმაზე ვწუხდით, რომ ქალენები დღეს ჩვენთან ერთად ვერ წამოვიდნენ. რა, არავინ დაპატიჟა? _ ვითომ გაუკვირდა.

_ მხედველობაში გყავს ექიმ ქარლაილ ქალენის ოჯახი? _ ლორენისდა სავალალოდ, ყელაზე უფროსი ინდიელი ჩაერია, რომელიც მამაკაცს უფრო ჰგავდა, ვიდრე ჭაბუკს, ხმაც კი მოწიფული კაცისა ჰქონდა.

_ კი. იცნობ? _ შემწყნარებლურად ჰკითხა ლორენმა.

_ ქალენები აქ არ დადიან, _ ბიჭმა ისე მოუჭრა, თითქოს მისი კითხვა ვერც გაიგო.

ტაილერმა ლორენის ყურადღების მიქცევა სცადა და ჰკითხა, რომელი დისკის მოსმენა გნებავსო. ლორენი ძალიან დათრგუნვილი ჩანდა.

გაოცებულმა შევხედე უფროს ინდიელს, მაგრამ მან ზურგი მაქცია და ტანმაღალ ფიჭვებს ახედა. `ქალენები აქ არ დადიან~ ისეთი ტონით იყო ნათქვამი, თითქოს ეს მათ ეკრძალებოდათ.

_ რა ფორქსი ჭკუიდან გშლის? _ ფიქრი ჯეიკობმა შემაწყვეტინა.

_ რბილად ნათქვამია, _ დავიჯღანე. ბიჭმა თანაგრძნობით გამიღიმა.

ჯერ კიდევ იმ უცნაურ ფრაზაზე ვფიქრობდი, როცა გონება გამინათდა. იმედია, ნორჩი ჯეიკობი ქალების ყურადღებით ჯერჯერობით განებივრებული არაა და ვერ შენიშნავს, რომ ფლირტი სხვა მიზეზით წამოვიწყე.

_ გინდა, პლაჟზე გავისეირნოთ? _ შევთავაზე თვალდახრილმა. ბიჭი მაშინვე წამოხტა. თუმცა, მეტ ეფექტს ველოდი.

სანამ ფერად-ფერად ქვებზე მივაბიჯებდით მდინარის შესართავისკენ, ცა კიდევ უფრო გამუქდა და ტემპერატურაც მკვეთრად დაეცა.

_ რამდენი წლის ხარ, თექვსმეტის? _ ჩავეკითხე წამწამების იდიოტური ხამხამით, ტელესერიალის პერსონაჟივით.

_ თითქმის თხუთმეტის, _ ჩემი ყურადღება აშკარად ეამა.

_ მართლა? _ გავიკვირვე, _ უფრო მეტისას ჰგავხარ.

_ უბრალოდ ძალიან მაღალი ვარ ჩემი ასაკისთვის, _ ამიხსნა ჯეიკობმა.

_ ფორქსში ხშირად ჩამოდიხარ? _ დადებითი პასუხის მოლოდინით ვკითხე. ღმერთო, რა იდიოტივით ვიქცევი.

_ არც ისე, _ ნაღვლიანად მომიგო ჯეიკობმა, _ აი ავაწყობ `ფოლქსვაგენს~ და უფრო ხშირად ჩამოვალ, ცხადია, მართვის მოწმობას რომ ავიღებ, მერე.

_ ის ბიჭი ვინაა, ლორენს რომ ელაპარაკება? ძალიან ასაკოვანია ჩვენი კომპანიისთვის, _ განგებ ვთქვი `ჩვენი,~ რომ ჯეიკობი მიმხვდარიყო: უპირატესობას ახალგაზრდებს ვანიჭებ.

_ სემი ჰქვია, 19 წლისაა.

_ რს ამბობდა ექიმის ოჯხზე? _ მიამიტად ვკითხე.

_ ქალენებზე? იმათ აკრძალული აქვთ რეზერვაციაში ჩამოსვლა, _ ყოყმანით წარმოთქვა ჯეიკობმა. ჩემი ეჭვები გამართლდა.

_ რატომ?

_ საერთოდ, ამაზე ლაპარაკი მეკრძალება, _ ტუჩების კვნეტით წარმოთქვა ბიჭმა.

_ ნუ ღელავ, არსად კრინტს არ დავძრავ, _ მაცდურად გავუღიმე. ეტყობა, მიზანში მოვარტყი. ჯეიკობი შეიჭმუხნა და ყრუდ ალაპარაკდა.

_ საზარელი ისტორიები გიყვარს? _ ავის მომასწავებლად მკითხა.

_ ვგიჟდები! _ აღტყინებით წამოვიძახე. ჯერჯერობით დავიყოლიე.

ჯეიკობი წყლის ნაპირთან დაგდებულ ხეზე მოკალათდა, რომლის ტოტებიც გამოფიტული ობობას საცეცებს ჰგავდა, მე კი ღია კრემისფერ ტოტზე ჩამოვჯექი. ნორჩ ინდიელს ბაგეზე ღიმილი დასთამაშებდა. ეტყობა ფიქრობდა, უკეთ როგორ მოეყოლა ზღაპარი. გაცხოველებული ინტერესით მივაჩერდი.

_ მდინარე ქვილეთის ისტორია გსმენია? ჩვენი ტომი ოდესღაც მის ნაპირებთან ცხოვრობდა, _ ფიქრიანად წამოიწყო.

_ არ მსმენია, _ ვაღიარე.

_ ბევრი ლეგენდა არსებობს. ზოგიერთი ჰყვება, წარღვნის დროს უძველესმა ქვილეთებმა _ ასე ეწოდებოდა ტომს _ როგორ მიაბეს კანოე ყველაზე მაღალი ფიჭვების კენწეროებზე, რათა თავი და ბავშვები გადაერჩინათ. ზუსტად ისე, როგორც ნოემ მოიმოქმედა! _ ცალყბად ჩაიღიმა ჯეიკობმა, _ სხვა ლეგენდებში ნათქვამია, თითქოს მგლებისგან ვიშვით. ჩვენი ტომის წევრები დღემდე მათ ძმებად მიიჩნევენ თავს და მგლის მოკვლაც დანაშაულად ითვლება. კიდევ, არსებობს გადმოცემა `მკრთალსახიანებზე,~ _ ძლივს გასაგონად განაგრძო ჯეიკობმა და მივხვდი, რომ მარტო ევროპეიდული რასის წარმომადგენლებს არ გულისხმობდა.

_ მკრთალსახიანებზე?

_ ჰო, მათ `ცივებსაც~ უწოდებენ. ზოგიერთი თქმულება ძალიან ძველია, ზოგიც უფრო ახალი. ერთ-ერთი ლეგენდით, ჩემი დიდი ბაბუა `მკრთალსახიანი~ იყო და თავის მოძმეებს ჩვენს ტერიტორიაზე გამოჩენა აუკრძალა.

_ შენი დიდი ბაბუა თეთრკანიანი იყო? _ ჩავეკითხე იმ იმედით, რომ თხრობას გააგრძელებდა.

_ ჰო, და ბელადიც იყო, მამაჩემივით. საქმე ისაა, რომ `მკრთალსახიანები~ მგლებს მტრობენ, ნამდვილ მგლებს კი არა, ჩვენი წინაპრებივით მაქციებს.

_ მაქციებს მტრები ჰყავთ?

_ მხოლოდ ერთი.

გაშტერებული ვუცქერდი და ვიმედოვნებდი, რომ ჯეიკობს არ აკვირვებდა ჩემი მოუთმენლობა.

_ `მკრთალსახიანები~ ჩვენი ძველისძველი მტრები არიან, მაგრამ ისინი, ვინც ბაბუაჩემის დროს გამოჩნდნენ, სხვანაირები იყვნენ. თავიანთი წინამორბედებისგან განსხვავებით, ისინი არ ნადირობდნენ და ერთი შეხედვით, უწყინარნიც ჩანდნენ. მაშინ ბაბუაჩემმა მათთან ზავი დადო: თუ ისინი ჩვენს მიწაზე არ შემოიჭრებოდნენ, მაშინ არც ჩვენ გადავცემდით მათ თეთრკანიანებს.

_ თუ უწყინარნი იყვნენ, გარიგება რაღად სჭირდებოდათ? _ გავოცდი და ვაგრძნობინე, რომ ყურადღებად ვიყავი გადაქცეული.

_ `მკრთალსახიანებთან~ ცხოვრება ძალზე საშიშია, თუნდაც ცივილიზებულებს ჰგავდნენ. ნებისმიერ დროს შეიძლება დაიმშნენ და ჯანყი მოაწყონ.

_ რას ნიშნავს `ცივილიზებულებს ჰგავდნენ~?

_ ისინი ირწმუნებოდნენ, ადამიანებზე არ ვნადირობთ, ცხოველებსაც ვჯერდებითო.

_ მერედა, რა შუაში არიან ქალენები? ისინი რა, შენი დიდი ბაბუის დროის `მკრთალსახიანებს~ ჰგვანან?

_ სწორედაც ეგენი არიან `მკრთალსახიანები~!

ეტყობა დამფრთხალი ვჩანდი, რადგან ჯეიკობმა კმაყოფილებით ჩაიღიმა და განაგრძო.

_ ახლა `მკრთალსახიანებს~ კიდევ ორნი შეემატნენ, დანარჩენები კი აქ უხსოვარი დროიდან ცხოვრობენ. მათ უფროსს, ქარლაილს ჯერ კიდევ ჩემი დიდი ბაბუა იცნობდა. ის აქ თეთრკანიანების გამოჩენამდე დიდი ხნით ადრე მოვიდა.

_ მერედა, _ გაოგნებულმა ვკითხე, _ ვინ არიან, რას წარმოადგენენ ეს `მკრთალსახიანები~?

ბიჭმა ავის მომასწავებლად ჩაიცინა.

_ სისხლისმსმელები! _ გამყინავი ხმით წარმოთქვა, _ შენი თანამოძმენი მათ ვამპირებს უწოდებენ.

გონს მოსასვლელად აქაფებულ ტალღებს მივაჩერდი.

_ დაგბურძგლა! _ ხალისით მაცნობა ჯეიკობმა.

_ მშვენიერი ისტორიაა, _ დაბნეულმა შევაქე, წყლისთვის თვალმოუცილებლად.

_ ჩემი აზრით კი _ საზარელი. გასაკვირი არაა, რომ მამაჩემი ამის მოყოლას მიკრძალავს.

_ ნუ გეშინია, არ გაგცემ.

_ მგონი, ეს-ესაა მიცემული სიტყვა გავტეხე, _ ნერვულად ჩაიცინა ბიჭმა.

_ გეფიცები, ამ ისტორიას სამარეში ჩავიტან, _ წამოვაყრანტალე და მაშინვე გულისრევა ვიგრძენი.

_ მთავარია, ჩარლის არ მოუყვე. ისედაც ბრაზობდა მამაჩემზე, როცა ჩვენიანებმა ქალენთან მკურნალობაზე უარი თქვეს.

_ გპირდები, რომ არ ვეტყვი.

_ ახლა ცრუმორწმუნე ველურებად მიგაჩნივართ, ხომ? – ვითომდა ხუმრობით იკითხა ჯეიკობმა, მაგრამ ხმა გამცემლურად აუკანკალდა.

_ არაფერიც! მშვენიერი მთხრობელები ხართ. ხედავ, ისევ დამბურძგლა, _ ხელი ვაჩვენე.

_ მაგარია! _ გაეღიმა ბიჭს.

კენჭები ახრაშუნდა და ერთდროულად თავაწეულებმა ჩვენკენ ფეხაჩქარებით მომავალი მაიკი და ჯესიკა დავინახეთ.

_ აი სად ყოფილხარ, ბელა! _ შვებით წამოიყვირა მაიკმა და ხელი დამიქნია.

_ შენი ბოიფრენდია? _ მაიკის ხმაში გამკრთალმა ეჭვმა ჯეიკობი დააფრთხო. ნორჩი ბლექი საოცრად საზრიანი აღმოჩნდა.

_ რა თქმა უნდა, არა! _ შეთქმულივით წავუსისინე. რაკიღა ბლექის მადლიერი გახლდით, გადავწყვიტე რაიმეთი მესიამოვნებინა და თვალი ეშმაკურად ჩავუკარი. ჩემი მოუქნელი ფლირტით ნაამებმა ჩაიღიმა.

_ მართვის მოწმობას რომ ავიღებ... _ დაიწყო მან.

_ ფორქსში მესტუმრე. სადმე გავისეირნოთ, _ ურცხვად ვიცრუე. ხომ ვიცოდი, რომ ფენიქსში მანამდე დავბრუნდებოდი, სანამ ჯეიკობი 16 წლისა შესრულდებოდა.

მაიკი და ჯესიკა მოგვიახლოვდნენ. მაიკმა ჯეიკობს ეჭვიანი მზერა სტყორცნა. რომ შეეძლოს, სატელეგრაფო ბოძზეც იეჭვიანებს.

_ სად იყავი? – მკაცრად მკითხა, თუმცა პასუხი ისედაც ნათელი გახლდათ.

_ ჯეიკობი ადგილობრივ ლეგენდებს მიყვებოდა. ძალიან საინტერესო იყო.

_ კეთილი, _ მაიკი დამშვიდდა, რადგან მიხვდა, რომ მართლაც მეგობრები ვიყავით, _ მგონი, ჩვენი წასვლის დროა. წვიმას აპირებს.

_ ჰოდა, წავიდეთ, _ წამოვდექი.

_ სასიამოვნო იყო, _ მაიკის გულის გასახეთქად თქვა ჯეიკობმა.

_ ჩემთვისაც. მორიგ ჯერზე, როცა ჩარლი ბილის სანახავად წამოვა, ვთხოვ, რომ წამომიყვანოს.

_ მაგარია! _ ჩაიცინა ბლექმა.

კაპიუშონი წამოვიხურე და მანქანისკენ ფრთხილი ნაბიჯებით გავემართე. ცრიდა და წვიმის წვეთები კლდეებზე მუქ ლაქებს ტოვებდა. `შევროლეს~ რომ მივადექით, დანარჩენები უკვე მოკალათებულიყვნენ. უკანა სავარძელში, ანჯელასა და ტაილერს შორის ჩავჯექი. ანჯელა ფანჯრიდან წვიმის ბობოქრობას უმზერდა, ტაილერი ლორენთან საუბარში გაერთო. საზურგეს მივეყრდენი, თვალები დავხუჭე და შევეცადე, არაფერზე მეფიქრა.

THE HOST ქართულად

2010-01-11T06:35:00.000-08:00

სტეფანი მაიერი

მეპატრონე

თავი III

წინააღმდეგობა

- სახელი ეუცხოება, - ჩაიბუტბუტა მკურნალმა. უჩვეულო შეგრძნება დამეუფლა. მაძებრის მხრიდან საამო ცვლილება მომელამუნა. “არომატი, - გავიფიქრე, - რომელიც არაფრით ესადაგება ამ სტერილურ, ყოველგვარ სურნელს მოკლებულ ოთახს.” “სუნამო, - მიკარნახა ახალმა გონებამ, - ყვავილების მათრობელა სურნელი.”

- გესმით ჩემი? - ჩამეკითხა მაძებარი და ანალიზი შემაწყვეტინა, - გონს მოვიდა?

- ნუ ჩქარობთ, - მკურნალის ხმა უწინდელზე რბილად ჟღერდა. თვალი არ გამიხელია. გონებამ საჭირო სიტყვები და ტონი მიკარნახა.

- საჭირო ინფორმაციის მოსაპოვებლად დაზიანებულ სხეულში მომათავსეს, ასეა, მაძებარო?

მან აღშფოთებით ამოიხვნეშა. ხელზე რაღაც შემეხო და გამითბო.

- რა თქმა უნდა, არა, - დამარწმუნა მამაკაცმა, - არსებობს რაღაცები, რასაც მაძებრებიც ვერ ბედავენ.

მაძებარმა კვლავ ამოიხვნეშა. “დაგიცაცხანა,” - შემისწორა მეხსიერებამ.

- მაშ ეს გონება რატომაა დაბინდული?

დუმილი.

- სკანერი უჩვენებს, რომ ყველაფერი იდეალურადაა, - ამოღერღა ბოლოს და ბოლოს მაძებარმა (კი არ მარწმუნებდა, გამომწვევად მელაპარაკებოდა, თითქოს მეკამათებოდა), - სხეული სავსებით გამოჯანმრთელდა.

- რისგან? თვითმკვლელობის თითქმის წარმატებული მცდელობისგან? - ჯერ კიდევ ვბრაზობდი. მიჩვეული არ ვიყავი მრისხანებას, ამიტომ მისი მოთოკვა მიჭირდა.

- ყველაფერმა იდეალურად ჩაიარა...

მკურნალმა შეაწყვეტინა:

- რა არ მოგწონს? სამეტყველო ფუნქცია აშკარად წესრიგშია.

- მეხსიერება? - ვცდილობდი იმ ინფორმაციისთვის მიმეკვლია, მაძებარს რომ სჭირდებოდა. კვლავ დუმილი ჩამოწვა, მაგრამ რაღაც შეიცვალა. ჩემ მიერ წაყენებულ ბრალდებათა შემდეგ თითქოსდა ატმოსფერო განიმუხტა. დამაინტერესა, ეს როგორ განვსაზღვრე. უცნაურია, მაგრამ ხუთი გრძნობის გარდა, კიდევ ერთ, ფარულ, ბოლომდე შეუცნობელ გრძნობას ვფლობდი. ინტუიცია? თითქმის შესაფერისი სიტყვაა. გეგონება ხუთი გრძნობა არ კმაროდეს.

მაძებარმა ჩაახველა, სამაგიეროდ, მკურნალი ალაპარაკდა.

- მოდი, ნუ შეგაშინებს... როგორ ვთქვა... მეხსიერების გარკვეული პრობლემები... გარემოებათა გათვალისწინებით, გასაკვირი არაფერია.

- რაზე მელაპარაკებით?

- სხეულის მეპატრონე მეამბოხეთა რიცხვში იყო, - მაძებრის ხმაში აღგზნება სჭვიოდა, - ადამიანები, რომლებმაც იციან, რა ელით ჩანერგვის შემდეგ, გაცილებით ძნელად დასამორჩილებელნი ხდებიან. თქვენი რეციპიენტი ჯერ კიდევ წინააღმდეგობას გიწევთ. პასუხის მოლოდინში ორივე გაჩუმდა.

წინააღმდეგობას მიწევს? გამტარი არ მემორჩილება? მრისხანება დამეუფლა.

- ჩანერგვამ წარმატებით ჩაიარა? - კბილებში გამოვცერი და ხმა შემეცვალა.

- დიახ, - მომიგო მკურნალმა, - რვაას ოცდაშვიდივე საცეცი საიმედოდაა ჩანერგილი საკვანძო ადგილებში.

ამდენი შენაერთი არც ერთ წინა გამტარში არ ამოქმედებულა. სულ რაღაც ას ოთხმოცდაერთი საცეცი დარჩა თავისუფალი. შესაძლოა სწორედ ამდენი შენაერთის გამო გამიმძაფრდა ემოციები. თვალის გახელა გადავწყვიტე. მკურნალის სიტყვები უნდა შემემოწმებინა. ჩემ მიერ ხილული სინათლის უკანასკნელი სხივი ოკეანის სიღრმეს ფატრავდა, თუმცა ამ თვალებს უფრო კაშკაშა სინათლეც ეხილათ, ასე რომ, საშიში არაფერი იყო. თვალი ოდნავ გავახილე, ვცდილობდი, წამწამი არ დამეხამხამებინა

- შუქი ჩავაქრო?

- არა, მკურნალო, მივეჩვევი.

- ჩინებულია, - აშკარად უხაროდა, რომ ასე სწრაფად შევენივთე სხეულს. ორივე მოთმინებით მელოდა. ჩემმა გონებამ საშუალო ზომის პალატა ამოიცნო სამედიცინო დაწესებულებაში. ეს საავადმყოფო გახლდათ, შავ-თეთრ პანელებიანი ჭერით. დრო და დრო, გარკვეული ინტერვალის შემდეგ პანელებს სწორკუთხა ლამფები ცვლიდა. ოთახს ღია მწვანე კედლები ჰქონდა - მშვიდი, მაგრამ ავადმყოფობის ფერი. ჩემი ახალშეძენილი თვალსაზრისით, უხეირო არჩევანი გახლდათ.

ჩემ წინ მდგომნი ოთახზე გაცილებით საინტერესოდ გამოიყურებოდნენ. მკურნალის დანახვისთანავე გულში გავივლე - “ექიმი.” მას უსახელო ფირუზისფერი უნიფორმა ეცვა. სახეზე უცნაური ფერის თმა ეზრდებოდა, მეხსიერებამ მიკარნახა, - ჟღალიაო.

ჟღალი! აგერ უკვე სამი ცხოვრება ფერებს ვერ ვარჩევდი და ეს მოოქროსფრო ჟღალი თმაც კი ნოსტალგიას მიღვივებდა.

მისი სახე ჩვეულებრივი, ადამიანური მეჩვენა, თუმცა, მეხსიერებამ მამცნო: “კეთილი.” მაძებრის უკმაყოფილო ქშენა მომესმა.

ძალიან პატარა ტანის იყო და მდუმარედ რომ მდგარიყო, უცბად ვერც კი შევამჩნევდი. უსახური გახლდათ, როგორც ბნელი ლაქა ნათელ ოთახში. თავით ფეხამდე შავი ემოსა - კონსერვატორული კოსტიუმი აბრეშუმის ზედატანზე. კუპრივით თმა ყურებს უკან გადაევარცხნა. სახის კანი მკურნალისაზე მუქი ჰქონდა - შავგვრემანი იყო.

ადამიანთა სახეებს შორის განსხვავება თითქმის უმნიშვნელო გახლდათ, თუმცაღა, მეხსიერება მკარნახობდა, რომ ქალის სახე, პირქუში, გადმოკარკლულ თვალებზე წამოფარებული ხშირი წარბებით, მრისხანებას არა, მაგრამ დაძაბულობას, გაღიზიანებას ნამდვილად გამოხატავდა.

- ასე ხშირად ხდება? - მკურნალს შევხედე.

- არცთუ ხშირად, - აღიარა მკურნალმა, - ჩვენს განკარგულებაში სქესობრივად მომწიფებული რეციპიენტები ცოტაა. უმწიფარნი კი ადვილად დასამორჩილებელნი არიან. თუმცა, თქვენ თავად მოითხოვეთ მოწიფული გამტარი. ასე არაა?

- დიახ.

- ჩვეულებრივ, ყველაფერი პირიქითაა. ადამიანის სიცოცხლე ჩვენთვის ჩვეულზე გაცილებით ხანმოკლეა.

- ვიცი... მითხარით, უწინაც წაწყდომიხართ ამ... წინააღმდეგობას?

- პირადად? ერთადერთხელ.

- მომიყევით, - გავჩუმდი და შემდეგ თავაზიანად დავძინე, - გეთაყვა...

მკურნალმა ამოიოხრა.

გულხელდაკრეფილმა მაძებარმა თითები აათამაშა წინამხრებზე. მოუთმენლობის ნიშანი იყო. ლოდინი არ სურდა.

- ეს ოთხი წლის წინ მოხდა, - დაიწყო მკურნალმა, - ერთმა სულმა დაიჟინა, მოწიფული მამაკაცის სხეულში ჩამნერგეთო, გამტარი კი მეამბოხეთა შორის ცხოვრობდა დედამიწაზე შეჭრის დღიდანვე. იცოდა, რაც ელოდა, თუკი დაიჭერდნენ.

- ისევე, როგორც ჩემმა გამტარმა.

- სწორედაც რომ, - მკურნალმა ჩაახველა, - ოღონდ იმ სულისთვის ეს მეორე სიცოცხლე იყო. ბრმათა სამყაროდან მოვიდა.

- ბრმათა სამყაროდან? - ჩავეკითხე და ჩემდა უნებურად, თავი გვერდზე გადავხარე.

- მაპატიეთ, თქვენთვის ხომ უცნობია ჩვენ მიერ შერქმეული მეტსახელები. მგონი, იმ პლანეტაზე ნამყოფი ხართ, - ჯიბიდან ხელსაწყო - კომპიუტერი ამოიღო და სწრაფად შეავლო თვალი, - დიახ, თქვენი პლანეტაა, მეშვიდე, ოთხმოცდამეერთე სექტორში.

- ბრმათა სამყარო? - ამჯერად მიუკერძოებლად ვკითხე.

- როგორ გითხრათ... იქაურ მკვიდრთათვის ეს “მომღერალი სამყაროა.”

თავი დავუქნიე. ასე არ ჯობია?

- ვისაც იქ ფეხი არ დაუდგამს, ისინი ღამურების პლანეტას ეძახიან, - წაიბუტბუტა მაძებარმა.

ავიმრიზე. წარმოსახვამ საზიზღარი მფრინავი მღრღნელის სურათები დამიხატა და თვალები მოვჭუტე.

- რამდენადაც ვიცი, მაძებარო, იქ არასდროს ყოფილხართ, - დაცინვით შენიშნა მკურნალმა, - თავდაპირველად ამ სულს სიმღერაზე მარდს ვეძახდით მომღერალ სამყაროში, თუმცა, მალე თავისი გამტარის სახელი - ქევინი დაირქვა და, წარსულის შესატყვისად თავისი მოწოდების - მუსიკალური შემსრულებლობის ნაცვლად, გამტარისავე საქმიანობა - მექანიკოსობა არჩია. ამ გარემოებამ მისი ნუგეშისმცემელი გააფაციცა, თუმცა, ყველაფერი ჯერ კიდევ ნორმის ფარგლებში რჩებოდა, მანამ, სანამ ქევინი არ აწუწუნდა, მეხსიერებაში ჩავარდნები მაქვსო. მაშინ ის სამკურნალო დაწესებულებაში დააბრუნეს, სადაც უამრავი გამოკვლევა ჩავატარეთ გამტარის ტვინში უმცირესი გადახრის აღმოსაჩენად. ზოგმა მკურნალმა განსხვავება შენიშნა პაციენტის პიროვნულ გამოვლინებებსა და საქციელში. ყველა კითხვაზე ის პასუხობდა, რომ არ ახსოვს თავისი ზოგიერთი ქმედება და განცხადება. ნუგეშისმცემელთან ერთად გამოკვლევები განვაგრძე და დავასკვენით, რომ ქევინის სხეულს დროდადრო გამტარი მართავდა.

- მართავდა? - გავოცდი, - სულის დაუკითხავად? გამტარმა სხეულის დაბრუნება შეძლო?

- სამწუხაროდ, კი. ქევინი ვერ გაუმკლავდა, ვერ დათრგუნა გამტარი. ძალა არ ეყო.

ნუთუ მეც უმწეოდ მიმიჩნევენ? იქნებ მართლაც სუსტი ვარ, რაკიღა პასუხების მიღება ვერ შევძელი? უსუსურიც კი, რადგან გამტარის აზრები მიტრიალებს თავში, სადაც, წესით, მხოლოდ მეხსიერების ადგილია. არადა, თავი ყოველთვის ძლიერი მეგონა. გულისრევა ვიგრძენი. საკუთარი სისუსტის მრცხვენოდა.

მკურნალი განაგრძობდა:

- რიგი მოვლენების შემდეგ, გადაწყდა...

- რომელი მოვლენების შემდეგ? მკურნალი გაჩუმდა და თვალი ამარიდა.

- რომელი მოვლენების? - დავიჟინე, - უფლება მაქვს, ვიცოდე.

მან ამოიოხრა:

- გაქვს. გონწართმეული ქევინი... თავს დაესხა მკურნალს... - შუბლი შეჭმუხნა, - მუშტით იატაკზე დააგდო და სანამ ის გულწასული იწვა, სკალპელს დასწვდა. უგრძნობლად მყოფს მივუსწარით, გამტარი სხეულიდან სული ამოჭრას ლამობდა...

მეტყველების უნარი კარგა ხნით დავკარგე. ბოლოს ამოვღერღე:

- მერე რა მოუვიდა?

- საბედნიეროდ, რეციპიენტმა დიდხანს ვერ შეინარჩუნა კონტროლი, სერიოზულ ზიანს გადაურჩა. ქევინი უმწიფარ არსებაში გადანერგეს. გამტარის შენარჩუნებას აზრი არ ჰქონდა. ახლა ქევინი სავსებით ჩვეულებრივი შვიდი წლის ბიჭუნაა, თუმცა, სახელი დაიტოვა. მეურვეები თვალყურს ადევნებენ, რომ მუდამ მუსიკის ზემოქმედების ქვეშ იყოს, რაც ჩინებულად გამოსდით... - ბოლო სიტყვები აშკარად ჩემს გასამხნევებლად წარმოთქვა.

- რატომ? - ხმის დასაწმენდად ჩავახველე, - რატომ არავინ აგო ამისათვის პასუხი?

- საერთოდ, - ჩაერია მაძებარი, - ყველა ბროშურაში ნათლადაა ნათქვამი, რომ მოწიფული ადამიანის ასიმილაცია გაცილებით რთულად მიმდინარეობს, ვიდრე ბავშვისა. ამიტომაცაა რეკომენდებული ნორჩი გამტარების გამოყენება.

- ქევინს ისედაც არ გაუმართლა, - წავიბუტბუტე.

- დიახ, მაგრამ თქვენ თავადვე უგულებელჰყავით რეკომენდაციები, - მან გულხელი ისე დაიკრიფა, თითქოსდა დაზავებას მთავაზობდა, რადგან სხეული დამეძაბა, რის გამოც ვიწრო საწოლზე მტკიცე ქსოვილი აშარიშურდა, - თუმცა, არ გადანაშაულებთ, ბავშვობა ძალიან დამღლელია. თანაც, თქვენ განსაკუთრებული სული ხართ, მშვენივრად გაუმკლავდებით, ეს ხომ მორიგი გამტარია და მეტი არაფერი. გარწმუნებთ, მოკლე ხანში ის სავსებით დაგემორჩილებათ.

მაძებარს ვუცქერდი და მიკვირდა, როგორი მოთმინებით ელოდა ჩემს აკლიმატიზაციას. ვგრძნობდი, რომ იმედგაცრუებული იყო, რადგან ჩემგან პასუხები ვერ მიიღო. ისევ გავბრაზდი.

- აზრად არ მოგსვლიათ, რომ თავადაც შეგეძლიათ ამ სხეულის ქექვა პასუხის მისაღებად? - ჩავეკითხე. ის დაიძაბა.

- მე ხტუნია არა ვარ.

- რა აქვს მხედველობაში?

- მეტსახელია, - განმარტა მკურნალმა, - იმათი, ვისაც გამტარის სასიცოცხლო ციკლი არ დაუსრულებია.

თავი დავუქნიე. ყველა სამყაროში ამგვარ პროცესს სხვადასხვა სახელი ერქვა, მაგრამ არასდროს არავინ ხუმრობდა ამ თემაზე. კითხვების დასმას მაძებრისთვის იმის თქმა ვარჩიე, რაც ვიცოდი:

- მას მელანი სთრეიდერი ერქვა. ალბუკერკში, ნიუ მეხიკოში დაიბადა. ლოს-ანჯელესში იყო, როცა შემოჭრა დაიწყო. რამდენიმე წელი იმალებოდა, სანამ არ შეხვდა... ჰმ, მომიტევეთ, ამას მოგვიანებით გავარკვევ. სხეულმა 20 წელი იცოცხლა. ჩიკაგოში ჩავიდა... - თავი უკმაყოფილოდ გავაქნიე, - რამდენიმე ეტაპი განვლო, განსაცდელს მუდამ მარტო აღწევდა თავს. მანქანა მოპარულია. დეიდაშვილს, შერონს ეძებდა, იმედოვნებდა, რომ ის ჯერაც ადამიანი იყო. არავის შეხვედრია და არც კონტაქტი დაუმყარებია, სანამ არ მიაგნეს, თუმცა... - დავიძაბე, სიცარიელის მორიგი კედლის გადალახვას ვლამობდი, - დარწმუნებული არა ვარ, მაგრამ მგონია, რომ სადღაც ბარათი დატოვა...

- ესე იგი, ფიქრობდა, რომ ვიღაც ძებნას დაუწყებდა? - თავშეუკავებლად იკითხა მაძებარმა. - დიახ, ის ვიღაცას სჭირდება. თუ არ შეხვდება... - კბილი კბილს დავაჭირე, რომ წარმოუდგენელი სისქის შავი კედელი გამერღვია, მაგრამ ამაოდ ვეხლებოდი და სიმწრის ოფლში გავიწურე. მაძებარი და მკურნალი თვალს მდუმარედ მადევნებდნენ.

სხვა ფიქრმა გამიტაცა... მოღრიალე ძრავის ხმა და ადრენალინის მკვეთრი ამოფრქვევა ყოველ ჯერზე, როცა გზაზე მორიგი ავტომანქანა გამოჩნდებოდა... ეს უკვე ურიგო არაა, თანაც ჯერჯერობით ხელს არავინ მიშლის. მეხსიერების ტალღებს გავყევი, თუმცა, ღამეულ, ცივ ქალაქში გასეირნება გამოვტოვე, იქამდე, სანამ იმ შენობას არ მივადექი, რომელშიც მომაგნეს... მე კი არა, მას მიაგნეს. მაკანკალებდა.

- ნუ დაიძაბებით, - დაიწყო მკურნალმა, მაგრამ მაძებარმა რაღაც წაუსისინა. წამით შევყოვნდი იმ საზარელ მომენტზე, როცა მიპოვეს: გონების დამბინდავი, ყოვლისწამლეკავი, მწვავე სიძულვილი ვიგრძენი მაძებრებისადმი, ძლივსღა ვუძლებდი, მაგრამ მაინც მივეცი საშუალება მეხსიერებას, თავისუფლად ედინა, რათა მომეტყუებინა და მისი თავდაცვა შემესუსტებინა.

ის დამალვას ცდილობდა, მაგრამ თავშესაფარს ვერ მიაგნო; ფანქრის ნატეხით მუყაოს ნაჭერზე წერილი დაჩხაპნა და საჩქაროდ კარის ქვეშ ამოსდო...

- მეხუთე კარი მეხუთე დერეფანში, მეხუთე სართულზე. მისი გზავნილი იქაა.

მაძებრის ხელში მინიატიურულმა ტელეფონმა გაიელვა. რაღაცას სწრაფ-სწრაფად ჩურჩულებდა ყურმილში.

- ის ფიქრობდა, რომ შენობა უსაფრთხო იყო, - განვაგრძე მე, - ყველამ იცოდა, რომ დანგრევას უპირებდნენ. ვერ მიხვდა, როგორ მიაგენით. შერონი იპოვეთ?

დავიზაფრე, ხელები დამიბუჟდა. ეს კითხვა მე არ დამისვამს, მაგრამ მან ისე ბუნებრივად გაიჟღერა, რომ მაძებარს ეჭვი არაფერში შეჰპარვია.

- დეიდაშვილი? არა, სხვა არავინ გვინახავს, - მომიგო მან და შვებით ამოვისუნთქე, - ეს გამტარი კი მაშინ შენიშნეს, როცა შენობაში შედიოდა. რაკიღა ნაგებობა უნდა აეღოთ, მოქალაქემ, რომელმაც ის დაინახა, სიფხიზლე გამოიჩინა და დაგვირეკა. არც კი ვიცოდით, ვინმეს დავიჭერდით თუ ვერა. შეგიძლიათ შეხვედრის ადგილი დააზუსტოთ?

შევეცადე. მოგონება კი უამრავი იყო, თანაც ერთობ მკაფიო და ფერადი. ასობით ადგილი ვიხილე, სადაც უწინ ფეხი არასდროს დამიდგამს და დასახელებაც პირველად გავიგე: მაღალი ხეებით გარშემორტყმული სახლი ლოს-ანჯელეში, მდელოზე გამართული კარავი და მოტკარცალე კოცონი ქალაქ უინსლოუს მახლობლად, არიზონას შტატში... კლდოვანი, გაუკაცრიელებული პლაჟი მექსიკაში, მღვიმე სადღაც, ორეგონში, წვიმის ფარდით შენიღბული შესასვლელით, კარვები, ქოხები, სახელდახელო თავშესაფრები. თანდათან სახელწოდებები შემცირდა. მან არ იცოდა და არც სურდა ცოდნოდა, სად იმყოფებოდა. მოგზაური ახლა მე მერქვა, მაგრამ მისი მოგონებები ჩემსაზე ნაკლებად როდი შეესატყვისებოდა ამ სახელს. ოღონდ, მე ნებაყოფლობით ვმოგზაურობდი. მეხსიერების გამონათებებს მუდამ ახლდა დევნილი ნადირის შიში. ეს მოგზაურობა კი არა, გაქცევა იყო. შევეცადე სიბრალული განმედევნა და მოგონებები გამემკვეთრებინა. არ მაინტერესებდა, სად იმყოფებოდა, იმაზე უფრო ვღელავდი, საით მიემართებოდა. სიტყვა 'ჩიკაგოსთან' დაკავშირებულ ხატებებში ვიქექებოდი, მაგრამ მხოლოდ ფრაგმენტებს ვიხელთებდი. ქსელი გავაფართოვე. რა ხდება იქ, გარეუბანში? “ცივა,” - გავიფიქრე. ციოდა და ეს აშფოთებდა. “სად?” - ჩავაცივდი და კვლავ კედელს შევეჯახე. ამოვიოხრე.

- ქალაქის მახლობლად, სადღაც, ბუნების წიაღში... ნაციონალურ პარკში, მცხოვრებლებისგან მოშორებით. უწინ იქ არ ყოფილა, მაგრამ გზა იცის.

- როდის შეხვდება? - მკითხა მაძებარმა.

- მალე, - პასუხი თავისთავად მოვიდა, - რამდენი ხანია, აქ ვარ?

- მკურნალობას 9 დღე დასჭირდა, უნდა დავრწმუნებულიყავით, რომ სხეული სავსებით გამოჯანმრთელდა, - თქვა მკურნალმა, - დღეს მეათე დღეა და ჩანერგვაც განხორციელდა. ათი დღე. შვების ძლიერმა ტალღამ სხეული გამითბო.

- დაგვაგვიანდა, - ვაცნობე, - შეხვედრაზეც და ბარათის ასაღებადაც, - გამტარის რეაქციას მეტისმეტად მკაფიოდ ვგრძნობდი. ის თითქმის... ზეიმობდა. ნება დავრთე, აზრი ხმამაღლა გამოეთქვა, რათა გამეგო, ვისთან მქონდა საქმე, - ის კაცი არ მოვა.

- ის კაცი? - მაძებარი დაფაცურდა, - ვინ?

შავი კედელი ჩამოინგრა, უწინდელზე უფრო სწრაფად, თუმცა სულ წამით. მეხსიერებაში მისი სახე ამოტივტივდა: მშვენიერი, მოოქროსფრო გარუჯული კანითა და მოციმციმე თვალებით. ეს სახე უცნაურ, სანეტარო გრძნობას მიღვიძებდა წიაღში. კედელი კვლავ ხმაურით აღიმართა და იმწამსვე რისხვამ შემიპყრო:

- ჯარედი, - ჩემმა ბაგემ სხვისი აზრი ისე სწრაფად გაახმოვანა, თითქოს ჩემი ყოფილიყო, - ჯარედს არაფერი ემუქრება.

TWILIGHT ქართულად

2009-11-18T05:51:00.000-08:00

სტეფანი მაიერი

ბინდი

თავი მეხუთე

სისხლის ჯგუფი

ინგლისურზე ნახევრად გონდაკარგული მივედი, ამიტომ, ვერც მივხვდი, გაკვეთილი დაწყებული თუ იყო.

_ გმადლობთ, რომ პატივი დაგვდეთ და მობრძანდით, მის სუონ, _ მისაყვედურა მისტერ მეისონმა.

ღაწვებშეფაკლულმა ადგილს მივაშურე.
მხოლოდ მეცადინეობის დასასრულს მივხვდი, რომ მაიკი ჩემ გვერდით არ იჯდა. თავს დამნაშავედ ვგრძნობდი, თუმცა, ინგლისურის გაკვეთილის დამთავრების შემდეგ ის და ერიკი კართან მელოდნენ და შვებით ამოვისუნთქე. ნიუტონი შთაგონებით ლაპარაკობდა უქმეებზე მოსალოდნელ ამინდზე. იმედოვნებდა, რომ წვიმა გადაიღებდა და პლაჟზე წასვლას შეძლებდა. წინა დღის საქციელის გამოსასყიდად კვერს ვუკრავდი. რაკიღა მაინც არ დათბებოდა, მნიშვნელობა არ ჰქონდა, იწვიმებდა თუ არა.

დღე გადაღაბნილ ლაქას დაემსგავსა. ედვარდთან დილანდელი საუბარი ჯადოსნურ სიზმარს ჰგავდა, რომელიც რეალობაში ამერია. წარმოდგენაც არ შემეძლო, რომ მოვხიბლე! სასადილოში თავგზააბნეულმა შევაბიჯე, ერთი სული მქონდა, ედვარდი მენახა, რომ შემემოწმებინა, ისევ გულცივ რობოტად გადაიქცა თუ დილანდელი ამბავი ნამდვილად მოხდა. ჯესიკა გვერდით მომყვებოდა და სულმოუთქმელად მეტიტინებოდა ცეკვებზე, ჩემი დაბნეულობა და გაუცხოება არც კი შეუმჩნევია. ანჯელასა და ლორენს ერიკი და ტაილერი მიეპატიჟებინათ, ასე რომ, გულითადი კომპანია მოუთმენლად ელოდა შაბათის დადგომას. მაგიდას რომ გავხედე, კინაღამ ავტირდი _ იქ ოთხნი ისხდნენ. ედვარდი არ იყო. ნუთუ სახლში წავიდა? დათრგუნვილი ავდექი და ჯესიკას მივყევი რიგში. მადადაკარგულმა მხოლოდ ლიმონათი ავიღე. მინდოდა სადმე მივკუნჭულიყავი და კაეშნისთვის მიმეცა თავი.

_ ედვარდ ქალენი გიყურებს, _ ჯესიკას ხმა თითქოს შორიდან ჩამესმა, _ ნეტავ რატომ ზის ცალკე?

დარდი მყისვე გადამეყარა, თავი ავწიე და სასადილოში, მოპირდაპირე მხარეს მჯდომ ედვარდ ქალენს გავხედე. მან ხელი დამიქნია, აქაოდა, შემომიერთდიო. სუნთქვაშეკრული ვუცქერდი ამ სასწაულს.

_ ნუთუ გეძახის? _ უნდობლად იკითხა ჯესიკამ.

_ ალბათ ბიოლოგიაში საშინაო დავალება არ შეასრულა, _ შევეცადე მეგობარი დამემშვიდებინა, _ ვკითხავ ერთი, რა უნდა.

ზურგზე ჯესიკას მზერამიბჯენილი ედვარდს მივუახლოვდი და მის მაგიდასთან დაბნეული შევდექი.

_ არ დაჯდები? _ ღიმილით მკითხა. უნდილად ჩამოვჯექი და ქალენისკენ თვალი გავაპარე. ისეთი სრულყოფილი იყო, რომ ზმანებას ჰგავდა. ახლა თვალებს გავახელ და ედვარდიც კვამლივით გაქრება. ედვარდს მომლოდინე მზერა ჰქონდა.

_ უცნაურია, _ ვაივაგლახით ამოვიდგი ენა.

_ ჰო, _ შეცბა ის, _ ბედისწერას ვერსად გაექცევი.

მოთმინებით ველოდი, ადამიანურად როდის ამეტყველდებოდა. დრო თითქოს შეჩერდა.

_ სიმართლე გითხრა, არ მესმის, რა ხდება, _ ვაღიარე.

_ გასაგებია, _ გაიღიმა ქალენმა, მაგრამ არაფერი განუმარტავს, _ მგონი, შენს მეგობრებს არ მოსწონთ, რომ მოგიტაცე, _ თემა შეცვალა.

_ გადაიტანენ, _ მაიკის, ერიკისა და ჯესიკას მზერა ფერდებს მიბურღავდა.

_ იმედი ნუ ექნებათ, რომ დაგიბრუნებენ, _ პირქუშად გამაფრთხილა ედვარდმა. ამოვიოხრე. _ შეშინებული ჩანხარ, _ გეცინა ქალენს.

_ არა, _ ხმა გამცემლურად ამიკანკალდა, _ ალბათ უფრო გაკვირვებული. რა დაგემართა?

_ ხომ გითხარი, თავის მოკატუნება მომბეზრდა. გნებდები, _ ედვარდმა გაიღიმა, მაგრამ მზერა უწინდებურად პირქუში ჰქონდა.

_ მნებდები? _ გაოცებით ჩავეკითხე.

_ ჰო, თავს აღარ მოვთოკავ, დღეიდან რაც მომეპრიანება, იმას გავაკეთებ და მოხდეს, რაც მოსახდენია, _ ღიმილჩამქრალს ხმაში სევდა გამოერია.

_ მაპატიე, მაგრამ მაინც არაფერი მესმის, _ ბაგეზე ისევ ღიმილი გამოესახა, _ როცა შენთან ვარ, ყოველთვის ბევრს ვლაპარაკობ. პრობლემებიც ამის გამო იქმნება.

_ არა უშავს, ჩვენ ხომ მაინც სხვადასხვა ენაზე ვლაპარაკობთ.

_ სწორედ ამის იმედი მაქვს.

_ ანუ მეგობრები ვართ? _ ფრთხილად ვკითხე.

_ მეგობრები? _ ეჭვით გაიმეორა ქალენმა.

_ ჰო თუ არა?

ედვარდმა ჩაიღიმა.

_ ვცადოთ, თუმცა გაფრთხილებ, რომ არცთუ შესაფერისი მეგობარი ვარ, _ ღიმილის მიუხედავად ერთობ სერიოზული ჩანდა.

_ რაღაც ამდაგვარი ერთხელ უკვე მითხარი.

_ დიახ და ეს სრული სიმართლეა. გონიერი გოგო სათოფეზეც არ გამეკარებოდა...

_ მგონი, ჩემს ინტელექტუალურ შესაძლებლობებზე გარკვეული წარმოდგენა უკვე შეგექმნა. ქალენი შეცბა.

_ თუ გონიერი არა ვარ, ესე იგი, შეგვიძლია დავმეგობრდეთ, არა? _ ჩემთვის უცნაური დიალოგიდან დავასკვენი.

_ ალბათ ასეა.

დაბნეულმა დავიხედე ხელებზე, ჩემდა უნებურად, ლიმონათის ბოთლს რომ ვუჭერდი.

_ რაზე ფიქრობ? _ ცნობისმოყვარედ ჩამეკითხა ედვარდი. მომაჯადოებელ, ოქროსფრად დაწინწკლულ თვალებში ჩავხედე და აღსარებასავით წარმოვთქვი:

_ ვცდილობ, გავიგო, ვინ ხარ. მშვენიერი სახე დაეძაბა, თუმცა წამის შემდეგ ღიმილმა გაუნათა.

_ გამოგივიდა რამე?

_ დიდი ვერაფერი, _ ვაღიარე მე.

_ რაღაც მოსაზრებები ხომ მაინც გაგიჩნდა? ავილეწე. წინა თვეს რამდენჯერმე ვუყურე `სუპერმენსა~ და `ადამიან-ობობას,~ ბრიუს უეინისა და პიტერ პარკერის მონაწილეობით, მაგრამ ამაში ქალენს ხომ ვერ გამოვუტყდებოდი!

_ გამიზიარე, _ შემომთავაზა ედვარდმა და გამამხნევებლად გამიღიმა.

_ არა, თავს ძალიან უხერხულად ვგრძნობ.

_ სამწუხაროა!

_ სულაც არა, _ გავაქეზე, _ განა ცუდია, როცა ვინმეს დუმილს ირჩევს, იმის ნაცვლად, რომ ნაფიქრალი გაგიმხილოს? როცა ეს ვინმე გამუდმებით ქარაგმებით გელაპარაკება და იდუმალ მინიშნებებს აკეთებს, რომელთა გამოც მერე მთელი ღამეები არ გძინავს, განა ეს სამწუხაროა?

ედვარდს ჩაეცინა.

_ ან კიდევ უკეთესი, _ დაგროვილ ბალღამს ამოხეთქვის საშუალება მივეცი, _ როცა ადამიანი ერთობ უცნაურად იქცევა: ერთ დღეს უჩვეულო გარემოებებში სიკვდილისგან გიხსნის, მეორე დღეს კი ზედაც არ გიყურებს და დაპირების მიუხედავად, არაფრის ახსნას არ ცდილობს _ ნორმალური საქციელი სწორედ ეს გახლავს!

_ პასუხისთვის ჯიბეში არ მიძვრები!

_ უბრალოდ პატივს არ ვცემ ორპირ ადამიანებს!

ერთმანეთს ცივი მზერა შევაგებეთ. უცებ ქალენი ახითხითდა.

_ რა გჭირს?

_ შენმა ბოიფრენდმა გადაწყვიტა, რომ თავს გაბეზრებ და გამალებით ფიქრობს, ახლავე ჩამილეწოს ცხვირ-პირი თუ შესვენების შემდეგ! _ ედვარდმა ისევ ჩაიხითხითა.

_ არ ვიცი, ვინ გყავს მხედველობაში, _ ყინულივით ცივი ხმით მივუგე, _ მაგრამ გარწმუნებ, ცდები.

_ სულაც არა, გახსოვს, გეუბნებოდი, რომ ადამიანების უმეტესობა გადაშლილი წიგნივითაა. _ რამდენადაც მახსოვს, მე მაგ სათვალავში არა ვარ!

_ ასეცაა! _ ედვარდი შეფიქრიანდა, _ ჰოდა, ვფიქრობ, რატომ?

მის გამომცდელ მზერას ვერ გავუძელი, ლიმონათის ბოთლი გავხსენი და გვარიანი ყლუპი მოვსვი.

_ გშია? _ მზრუნველად ჩამეკითხა ედვარდი.

_ არა! _ ხომ არ გავუმხელდი, რომ შიშისა და გაურკვევლობისგან გულს მაზიდებდა,

_ შენ? _ ცარიელ მაგიდას მრავალმნიშვნელოვანად დავხედე.

_ არ მშია, _ მიპასუხა და ისე ჩაიცინა, თითქოს სისულელე მეთქვას.

_ შეიძლება რაღაც გთხოვო?

_ გააჩნია, რა, _ ფრთხილად მომიგო.

_ არაფერი განსაკუთრებული, _ დავარწმუნე. ედვარდი აშკარად დაინტერესდა. _ სანამ ხელახლა გადაწყვეტდე, რომ აინუნშიც არ ჩამაგდო, ვერ გამაფრთხილებ? ცხოვრებას შემიმსუბუქებდი, _ ნერვიულობისგან ლიმონათის ბოთლზე თითით წრეები შემოვხაზე.

_ გონივრულია, _ კვერი დამიკრა ედვარდმა და ტუჩები ის მოკუმა, თითქოს სიცილს ძლივს იკავებდა.

_ გმადლობ!

_ მეც მაქვს ერთი სათხოვარი.

_ კარგი, ოღონდ მხოლოდ ერთი!

_ მითხარი, შენი აზრით, ვინ ვარ?

_ ოღონდ ეს არა!

_ ხომ შემპირდი, ერთ თხოვნას შეგისრულებო? _ შემახსენა.

_ თავად არასოდეს დაგირღვევია მიცემული სიტყვა?

_ გთხოვ, ერთი ვარაუდი მაინც გამანდე, პირობას გაძლევ, არ გამეცინება!

_ გაგეცინება! _ ეჭვიც არ შემპარვია. თავჩაქინდრულმა ედვარდმა მზერა წამწამებს ქვემოდან გამოაპარა.

_ გეთაყვა...

ვდუმდი, თითქმის დამიყოლია. მგონი, მომაჯადოვა!

_ რა გინდა?

_ ერთი ვარაუდი! _ მოოქროსფრო თვალებმა თითქოს სულის სიღრმეში ჩამხედა.

_ რადიოაქტიურმა ობობამ დაგგესლა?

ჰიპნოზს მიკეთებს, თუ უნებისყოფო თოჯინა ვარ?

_ ნაკლებ სავარაუდოა.

_ მაპატიე, მაგრამ მეტი არაფერი მომდის თავში, _ გავუნაწყენდი.

_ ჰოდა, მისხალსაც ვერ მიხვდი, _ წამაქეზა ედვარდმა. კიდევ კარგი, არ იცინოდა მაინც.

_ ესე იგი ობობები არაფერ შუაშია?

_ სამწუხაროდ.

_ რადიაციაც?

_ ვწუხვარ!

_ ჯანდაბა!

_ წარმოგიდგენია, კრიპტონიტიც კი არაფერ შუაშია, _ ჩაიცინა მან.

_ შემპირდი, არ გავიცინებო! _ შევახსენე, _ დრო მოვა და ყველაფერს მივხვდები.

_ სულაც არაა აუცილებელი, _ მოულოდნელად დასერიოზულდა ქალენი.

_ რატომ?

_ ხომ შეიძლება, სუპერმენი არ ვიყო და გული დაგწყდეს? _ ედვარდს ისევ გაეღიმა, თუმცა თვალები არ უცინოდა.

_ ჰო, მესმის, _ ფიქრიანად მივუგე.

_ მართლა? _ დაიძაბა, თითქოს ინანა, რომ ზედმეტი წამოსცდა.

_ ალბათ საშიში კაცი ხარ, _ ვივარაუდე წარბაწეულმა. ქალენის გამომეტყველებით მივხვდი, რომ წინააღმდეგობრივ გრძნობებს განიცდიდა. _ მაგრამ ცუდი არ ხარ, _ თავის ქნევით ვჩურჩულებდი, _ არ მჯერა, რომ ცუდი ხარ!

_ ცდები, _ ძლივს გასაგონად წარმოთქვა ედვარდმა, ლიმონათის ხუფს დაწვდა და ხელში შეათამაშა. მანამდე ვდუმდით, სანამ არ მივხვდი, რომ სასადილო დაცარიელებულიყო.

_ დაგვაგვიანდება! _ წამოვიყვირე და წამოვხტი.

_ ბიოლოგიაზე არ მოვდივარ! _ განმიცხადა ქალენმა და ბოთლის თავსახური დააბზრიალა.

_ რატომ? _ გამიკვირდა.

_ სეირნობა ზოგჯერ სასარგებლოა, _ ჩაეცინა.

_ მე კი წავედი, _ არ მინდოდა გაცდენისთვის საყვედური მიმეღო.

_ ნახვამდის, _ ხუფისთვის თვალი არ მოუცილებია. მასთან განშორება ძალიან მიჭირდა, მაგრამ ზარი დაირეკა, ედვარდი კი არც შერხეულა. საკლასო ოთახისკენ გავქუსლე. აზრები იმაზე სწრაფად მიტრიალებდა თავში, ვიდრე ბოთლის ხუფი თეთრ, გრძელ თითებში. ზოგიერთ კითხვაზე პასუხი მომაფიქრდა, მაგრამ ვითარება მაინც ბუნდოვანი მეჩვენებოდა. მადლობა ღმერთს, წვიმამ მაინც გადაიღო. ბედმა გამიღიმა და საკლასო ოთახში მისტერ ბანერს შევასწარი. მერხისკენ მიმავალს მაიკი და ანჯელა თვალს არ მწყვეტდნენ. ნიუტონი _ განაწყენებული, ხოლო ანჯელა გაოცებული ჩანდნენ. მუყაოს კოლოფებით დახუნძლული მისტერ ბანერი თითქმის ფეხდაფეხ შემომყვა საკლასო ოთახში, კოლოფები მაიკის მერხზე დააწყო და მათი დარიგება უბრძანა.

_ მაშ, ასე, ვნახოთ, რა არის კოლოფებში, _ დაიწყო მასწავლებელმა და თავის მაგიდას მიუჯდა, _ პირველი ბარათი-ინდიკატორია, _ გაგვიმარტა და თეთრი, კვადრატებიანი ბარათი დაგვანახვა, _ მეორე ოთხკბილა აპლიკატორია, _ ბანერმა ყუთიდან რაღაც ძველი სავარცხლის მსგავსი ამოაძვრინა, _ და ბოლოს, სტერილური მიკროლანცეტი, _ მან პლასტიკატის პაკეტი გახსნა.

ლითონის თხელი ჩხირი შორიდან ხეირიანად არც ჩანდა, მაგრამ კუჭი მაინც ამეწვა.

_ ახლა ჩამოვივლი და თქვენს ბარათებს პიპეტიდან წყალს დავაწვეთებ. ასე რომ, გთხოვთ, ჯერ ნურაფერს მოიმოქმედებთ.

ბანერი მაიკის მაგიდასთან მივიდა და ფრთხილად დააწვეთა სასიგნალო ბარათის ოთხივე კვადრატს.

_ ახლა კი ფრთხილად ვიჩხვლიტოთ თითში ლანცეტი... _ მასწავლებელი მაიკს ხელში სწვდა და სწრაფად ატაკა საჩვენებელ თითში ჩხირი. შუბლზე ცივმა ოფლმა დამასხა.

_ აპლიკატორის თითოეულ კბილანზე თითო წვეთი წააცხეთ... _ მასწავლებელი ნიუტონის თითს იქამდე წურავდა, სანამ სისხლი არ დაადინა. ყელში გაჩხერილი ბურთი ძალით გადავყლაპე და გულისრევა ვიგრძენი.

_ შემდეგ აპლიკატორი ბარათს დაადეთ...

ყურებში მიგუგუნებდა, მასწავლებლის ხმა თითქოს სქელი ბამბის ფენიდან მესმოდა.

_ მომავალ კვირას წითელი ჯვარი დონორთა სისხლის შეგროვებას დაიწყებს. მონაწილეობის მსურველებისთვის უპრიანია, საკუთარი სისხლის ჯგუფი იცოდნენ, _ ომახიანად განაგრძო მისტერ ბანერმა, _ ყველას, ვისაც ჯერ 18 წელი არ შესრულებია, მშობლების ნებართვა დასჭირდება. ფორმულარები მაგიდაზე მიწყვია.

პიპეტით შეიარაღებული ბანერი წინ ნელა მოიწევდა. უქეიფოდ მყოფი მაგიდის შავ ზედაპირზე გავერთხე. ხალისიანად მოგუგუნე თანაკლასელები სხვა სამყაროს ნაშიერებად მომეჩვენნენ. ვცდილობდი, თანაბრად და მშვიდად მესუნთქა.

_ ბელა, თავს როგორ გრძნობ? _ დამფრთხალმა მკითხა ჩემს მერხს მოახლოებულმა მასწავლებელმა.

_ მისტერ ბანერ, ვიცი, რომელი ჯგუფის სისხლი მაქვს, _ ძლივს გასაგონად წავიბუტბუტე. თავის აწევის მეშინოდა.

_ ცუდად ხარ?

_ დიახ, სერ, _ წავიჩურჩულე. რა ჯანდაბა მომარბენინებდა ბიოლოგიის გაკვეთილზე?

_ ვინმეს შეუძლია ბელა სამედიცინო პუნქტამდე მიაცილოს? _ ხმამაღლა იკითხა მისტერ ბანერმა.

რასაკვირველია, ამაზე მაიკი დაყაბულდა.

_ მიაღწევ იქამდე? _ ეჭვი შეეპარა მისტერ ბანერს.

_ დიახ, სერ, _ წავიჩურჩულე. ოღონდ აქედან გამიშვით და მივფორთხდები!

მაიკმა მზრუნველად შემომხვია მხრებზე ხელი და სამედიცინო პუნქტისკენ წამიყვანა. ეზოში გამოსული, რაკიღა დავრწმუნდი, რომ მისტერ ბანერი თვალყურს არ გვადევნებდა, შევდექი.

_ ცოტა ხანს აქ ჩამოვჯდები, კარგი? ნიუტონი ბორდიურზე ჩამოჯდომაში მომეხმარა.

_ ოღონდ თითი არ დამანახვო, _ შევემუდარე. თავის ტკივილის გასაყუჩებლად ბორდიურზე გავწექი და ლოყა ცივ ბეტონს დავადე. ცოტა შვება ვიგრძენი.

_ სულ გამწვანდი, _ დაფრთხა მაიკი.

_ ბელა? _ საიდანღაც ნაცნობმა ხმამ მიხმო. ალბათ მომესმა.

_ რა მოხდა, ცუდადაა? _ არა, არ მომესმა! თვალები მაგრად დავხუჭე და სიკვდილი ვინატრე. გული მაინც არ ამერიოს!

_ კინაღამ გული წაუვიდა, _ აკანკალებული ხმით აცნობა მაიკმა, _ არ ვიცი, რა დაემართა, თითშიც კი არ უჩხვლეტია...

_ ბელა, _ უფრო მშვიდად მიხმო ქალენმა, _ გესმის ჩემი?

_ არა, _ ამოვიკვნესე, _ აქედან დამეკარგე!

ედვარდმა ჩაიცინა.

_ მედპუნქტში მიმყავდა, მაგრამ სიარულიც არ შეუძლია!

_ მე წავიყვან, _ განაცხადა ედვარდმა, _ საკლასო ოთახში დაბრუნდი.

_ ვერ დავბრუნდები, _ გაჯიუტდა მაიკი, _ გაცილება მე დამავალეს!

უცბად ვიღაცამ ბორდიურს მომწყვიტა. შიშისგან დამუნჯებულმა თვალი გავახილე. ედვარდმა ისე ამიტატა, თითქოს უწონო ვიყავი!

_ გამიშვი! გამიშვი-მეთქი! _ ავყვირდი. ღმერთო, ნეტავ გული არ ამერიოს! ქალენს თითქოს არც გაუგონია ჩემი მოთქმა.

_ ეი! _ გასძახა სულ მცირე, 10 ნაბიჯით ჩამორჩენილმა მაიკმა, მაგრამ ედვარდს ყურიც არ შეუბერტყია.

_ ძალიან ცუდად გამოიყურები, _ ჩაიხითხითა მან.

_ გთხოვ, ხელი გამიშვი, _ ლამის ავტირდი. გულს ისევ მაზიდებდა! თითქოს ჩემი აზრები წაიკითხაო, ქალენმა წინგაწვდილ ხელებზე ატატებული წამიყვანა, მკერდზე არ მივუხუტებივარ, და მისხალი ძალა არ დაუტანებია.

_ ესე იგი, სისხლის დანახვა ცუდად გხდის? _ მკითხა. ეტყობა, მომხდარმა გულწრფელად გაახალისა. თვალები ისევ დავხუჭე და გულისრევას შევებრძოლე.

_ თანაც, სხვისი სისხლის დანახვა! _ არ ცხრებოდა ედვარდი, თითქოს თითოეულ სიტყვას აგემოვნებდა. კარი როგორ გააღო, ჩემთვის გამოცანად დარჩა _ ხელები ხომ დაკავებული ჰქონდა. უცებ ჩამოთბა და მივხვდი, რომ მედპუნქტში ვიყავით.

_ ღმერთო ჩემო! _ წამოიყვირა ქალის ხმამ.

_ ბიოლოგიის გაკვეთილზე გული წაუვიდა, _ აუხსნა ედვარდმა. თვალები ფრთხილად გავახილე. მედპუნქტში ვიყავით. ქალენი, ვითომც აქ არაფერიაო, ისე სცემდა ბოლთას სადგარის წინ, თანაც ხელში ვეკავე! მისის ქოუფმა, ახალგაზრდა ჟღალთმიანმა მედდამ საპროცედუროს კარი გააღო, თმაშევერცხლილი სანიტარი კი აღფრთოვანებით მიაჩერდა ჭაბუკს, რომელმაც მთელი დერეფანი გამატარა და ფრხილად დამაწვინა გახამებულზეწრიან ტახტზე. შემდეგ კი, პირნათლად შესრულებული მოვალეობის განცდით აღვსილმა ტიხარს შემოუარა და სკამზე ჩამოჯდა.

_ უბრალოდ, თავბრუ ეხვევა, _ დაამშვიდა დამფრთხალი სანიტარი ედვარდმა, _ სისხლის ჯგუფს იკვლევდნენ...

_ გოგონებს ხშირად ეშინიათ სისხლის დანახვის, _ ღრმააზროვნად ამოიოხრა სანიტარმა, _ ცოტა ხანს იწექი, ძვირფასო, და ყველაფერი გაგივლის!

_ ვიცი, _ ამოვიხვნეშე. თავს უკეთ ვგრძნობდი.

_ ხშირად გემართება ასე? _ ჩამაცივდა სანიტარი.

_ ზოგჯერ, _ ვაღიარე. ქალენმა კვლავ ჩაიხითხითა.

_ შეგიძლია გაკვეთილზე დაბრუნდე, _ უთხრა ქალმა.

_ მიბრძანეს, გვერდიდან არ მოშორდეო, _ ქალენმა ეს სიტყვები ისე დამაჯერებლად წარმოთქვა, რომ სანიტარი აღარ შეედავა, თუმცა ტუჩი აიბზუა.

_ ყინულს მოგიტან, _ შემპირდა და იქაურობა დატოვა.

_ მართალი იყავი, _ დავიკვნესე მე.

_ ხშირად ვარ ხოლმე მართალი. ამჯერად რაში?

_ სეირნობა ზოგჯერ სასარგებლოა, _ შევახსენე.

_ ეზოში რომ დაგინახეთ, შემეშინდა, _ უხალისოდ მაცნობა ედვარდმა, თითქოს სამარცხვინო სისუსტეში გამოტყდომა არ სურდა, _ მეგონა, ნიუტონი შენს გვამს ტყეში დასამარხად მითრევდა!

_ მოვკვდი სიცილით! _ თვალდახუჭულმა მივუგე. ძალას ნელ-ნელა ვიკრებდი.

_ სერიოზულად გეუბნები! მიცვალებულებსაც კი უკეთესი ფერი ადევთ ხოლმე. მეგონა, ნიუტონმა სიკვდილის პირას მიგიყვანა და უკვე შურისძიებაზე ვფიქრობდი!

_ საბრალო მაიკი! ისე შეშინდა.

_ მთელი არსებით ვძულვარ, _ ბედნიერი სახით განმიცხადა ქალენმა.

_ საიდან მოიტანე? _ შევედავე, შემდეგ კი ვიფიქრე, რომ მართალს ამბობდა.

_ გადაშლილ წიგნზე ვლაპარაკობდით, გახსოვს?

_ როგორ დაგვინახე, შენ ხომ გაკვეთილი გააცდინე? _ სისუსტე ალბათ უფრო სწრაფად გამივლიდა, ლანჩისას რამე რომ მეჭამა, თუმცა, მეორე მხრივ, ბედმა გამიღიმა, რომ კუჭი ცარიელი მქონდა.

_ მანქანაში ვიჯექი და მუსიკას ვუსმენდი, _ ქალენს პასუხი მზად ჰქონდა. კარი გაიღო, სანიტარმა ცივი კომპრესი შემოიტანა და შუბლზე დამადო.

_ აი ხედავ, უკეთ ხარ!

_ ყველაფერი რიგზეა, _ წამოჯდომა ვცადე. თავი აღარ მტკიოდა, პიტნისფერი კედლებიც ჩემ გარშემო აღარ ბუქნაობდნენ. მარტო ყურები მიგუგუნებდა. სანიტარი შეეცადა, ტახტზე დავებრუნებინე, მაგრამ ამ დროს საპროცედუროში მისის ქოუფმა შემოჰყო თავი.

_ კიდევ ერთი სტუმარი გვყავს, _ გაგვაფრთხილა. ადგილი გავათავისუფლე.

_ გმადლობთ, აღარაა საჭირო, _ კომპრესი სანიტარს გავუწოდე.

მქშინავმა მაიკმა მიტკლისფერი ლი სტივენსი შემოიყვანა, რომელიც ბიოლოგიაზე მეზობელ მერხთან იჯდა. მე და ედვარდმა უკან დავიხიეთ, ადგილის დასათმობად.

_ ოჰ, არა, _ ჩაიბურტყუნა ედვარდმა, _ ბელა, ჯობია, მისაღებში გახვიდე.

შემცბარმა გავხედე.

_ გადი, გთხოვ.

კრინტიც არ დამიძრავს, ისე დავტოვე საპროცედურო. ქალენი კვალდაკვალ გამომყვა.

_ როგორ მოხდა, რომ დამიჯერე? _ ვითომ გაიკვირვა.

_ სისხლის სუნი მეცა, _ ცხვირი ავიბზუე. სტივენსმა ალბათ მოასწრო თითში ჩხვლეტა.

_ ადამიანებს სისხლის სუნი არ სცემთ, _ არ დამიჯერა ქალენმა.

_ მე მცემს და გული მერევა. ჟანგისა და მარილის სუნი აქვს.

ედვარდის თვალებში უცნაური სხივი გაკრთა.

_ რა მოხდა? _ დავინტერესდი.

_ არა, არაფერი.

მისაღებში მაიკი გამოვიდა და შორიახლო დადგა, ჯერ ედვარდს გახედა, მერე მე. ქალენი მართალია: როცა ნიუტონი მას უყურებს, ცისფერი თვალები სიძულვილით უმუქდება. ეტყობა, მაიკს ჩემი საქციელიც დიდად არ ეპიტნავა.

_ მგონი, უკეთ ხარ, _ პირქუშად შენიშნა.

_ თითს მაინც ნუ დამანახვებ, _ ვითომ წავიოხუნჯე.

_ სისხლი დიდი ხანია შემიდედდა, _ უხიაკად მომიგო მაიკმა, _ ბიოლოგიაზე მოდიხარ? _ ეჭვიანად ჩამეკითხა.

_ ხუმრობ? დავნაძლევდეთ, ხუთ წუთში ისევ გული შემიღონდება.

_ მაშინ არ ღირს. ლა-პუშში მოდიხარ? _ მაიკმა რისხვით სავსე მზერა მიაპყრო ედვარდს, რომელიც ანტიკური ქანდაკებასავით გარინდული იდგა ქაღალდებით დახუნძლულ მაგიდასთან.

_ რა თქმა უნდა! _ შევეცადე დამაჯერებლად გამომსვლოდა.

_ ცხრა საათზე შევხვდეთ, მამაჩემის მაღაზიასთან, _ მაიკმა ქალენს თვალები დაუბრიალა, თითქოსდა ეშინოდა, საიდუმლოს არ მოჰკრას ყურიო. ედვარდის მიპატიჟება არც უფიქრია. _ შევთანხმდით!

_ ფიზკულტურაზე შევხვდებით.

_ აბა, ჯერჯერობით, _ გავეპასუხე მე. მაიკმა ისევ ნაწყენი მზერა შემომანათა, ზღურბლზე გასული კი მოხუცივით მოიხარა მხრებში. სიბრალულმა შემიპყრო. არადა, კიდევ ერთ გაკვეთილს რა გაუძლებდა.

_ ფიზკულტურა! _ წავილუღლუღე.

_ ახლავე რამეს მოვიფიქრებთ, _ მანუგეშა ედვარდმა, _ დაჯექი და თავი მოიკატუნე, ვითომ უქეიფოდ ხარ.

ეს ძნელი არ იყო, რადგან ფერმკრთალი მუდამ ვიყავი. ახლა კი ოფლდაცვარული შუბლიც მილაპლაპებდა. მოჭრიალე სკამზე ჩამოვჯექი, თავი კედელს მივაყრდენი და თვალი დავხუჭე. უცებ მედდის ხმა შემომესმა.

_ გისმენთ, მისტერ ქალენ, _ მისის ქოუფი მისაღებში შემობრუნებულიყო.

_ ბელას ახლა ფიზკულტურა აქვს, მაგრამ, მგონი, კალათბურთისთვის მეტისმეტად სუსტადაა. ალბათ სახლში წასვლა უჯობს. გათავისუფლების ცნობას ხომ ვერ დაუწერდით? _ ქალენს დათაფლული ხმა ჰქონდა. წარმოვიდგინე, როგორ შესციცინებდა მედდას თვალებში!

_ ვფიქრობ, გათავისუფლება შენც გჭირდება, არა, ედვარდ? _ თავაზიანად შესთავაზა მისის ქოუფმა.

_ არა, გმადლობთ, მე ფილოსოფია მაქვს მისის ჰოფთან.

_ ესე იგი, ყველაფერი რიგზეა, _ დაასკვნა მედდამ, _ ბელა, უკეთ ხარ?

თავი დავუკანტურე.

_ ავტოსადგომამდე მისვლას შეძლებ თუ დაგეხმარო? _ ედვარდმა მედდას ზურგი შეაქცია, ოქროსფერ თვალებში ეშმაკუნები დაუხტოდნენ.

_ იქამდე მივაღწევ.

წამოვდექი. თავბრუ აღარ მეხვეოდა. ტკბილად მოღიმარმა ქალენმა კარი გამიღო. გარეთ ცრიდა. ჩემს სიცოცხლეში პირველად გამიხარდა წვიმა _ გრილმა წვეთებმა ოფლით დაცვარული სახე ჩამომბანა.

_ გმადლობ, _ მივემადლიერე ედვარდს, _ მედპუნქტში მოხვედრა თუნდაც იმისთვის ღირდა, რომ ფიზკულტურა გამეცდინა!

_ არაფერს, _ ქალენი სწრაფად მიაბიჯებდა ავტოსადგომისკენ.

_ წამოხვალ შაბათს ჩემთან ერთად? _ იმედიანად ვკითხე. ალბათ არ დამთანხმდება. ვერ წარმომიდგენია, რომ ქალენი მაიკსა და სხვებთან ერთად მანქანაში ჩაჯდება. ის სულ სხვანაირია, მაგრამ ოცნების უფლება ხომ მაქვს.

_ საით მიემგზავრებით? _ გულგრილად დაინტერესდა ედვარდი.

_ ლა-პუშში, პლაჟზე! _ მოოქროსფრო თვალები ოდნავ მოჭუტა.

_ არავის დავუპატიჟებივარ!

ოჰო, როგორი კუდაბზიკა ყოფილა!

_ ამ წუთას არ დაგპატიჟე?

_ მგონი, ამ კვირას აღარ ღირს ნიუტონის გამწარება, უცბად რომ დაგვეძგეროს? _ ედვარდს თვალები აენთო.

_ საბრალო მაიკი, _ წავიბურტყუნე. სიტყვები `რომ დაგვეძგეროს~ მომეწონა. ავტოსადგომსაც მივაღწიეთ. გეზი მარცხნივ, ჩემი პიკაპისკენ ავიღე, მაგრამ ვიღაცამ სახელოზე მომქაჩა.

_ საით გაგიწევია? _ აღშფოთებით მკითხა ედვარდმა, ხელი არ გაუშვია.

_ შინისკენ, _ დაბნეულმა მივუგე.

_ შენ რა, დაყრუვდი? ხომ ვთქვი, მე წავიყვან-მეთქი! გგონია, ასეთ მდგომარეობაში საჭესთან დაჯდომის ნებას დაგრთავ?

_ როგორ მდგომარეობაში? მერე, ჩემი პიკაპი? _ გავიკვირვე.

_ ელისი მოგიყვანს გაკვეთილების შემდეგ, _ თავისი მანქანისკენ წამაფორხიალა, ცოტაც და ხელს ქეჩოში წამავლებდა!

_ გამიშვი, _ ამაოდ გავიბრძოლე. `ვოლვოს~ მივადექით თუ არა, ედვარდმა ხელი გამიშვა და წინა კარისკენ მიბიძგა.

_ ნუ უხეშობ!

_ კარი ღიაა, _ მომიგო.

_ ჩემითაც მშვენივრად მივიდოდი სახლამდე, _ ავბუზღუნდი. წვიმამ უფრო დაუშვა, კაპიუშონი კი არ წამომიხურავს, ამიტომ თმიდან წურწურით ჩამომდიოდა წყალი.

_ მანქანაში ჩაჯექი, ბელა, _ ედვარდმა მინა ჩამოსწია და ჩემკენ გადმოიხარა. ფეხი არ მომიცვლია. ნეტავ, მივასწრებ პიკაპამდე, თუ ვერა...

_ უკან დაგაბრუნებ, _ შემპირდა ედვარდი, თითქოს ჩემი აზრები წაიკითხაო. ღირსებაშელახული ადამიანის გამომეტყველებით ჩავჯექი მანქანაში. თუმცა, ალბათ გაწუწულ, ჩექმებიან კატას უფრო ვგავდი.

_ ეს უკვე მეტისმეტია, _ მოღუშულმა ვთქვი. ქალენმა უპასუხოდ დამტოვა. ძრავი აამუშავა, ღუმელი და ხმადაბალი მუსიკა ჩართო. გადავწყვიტე, ხმა აღარ გამეცა და გავიბუსხე, მაგრამ ამ დროს მუსიკა მეცნო და გეგმები მყისვე შემეცვალა.

_ `მთვარის შუქია~?

_ დებიუსი მოგისმენია? _ ედვარდი გულწრფელად გაოცდა.

_ დედაჩემს უყვარს კლასიკა, მე კი მხოლოდ ორი ნაწარმოები ვიცი, რომლებიც მომწონს.

_ მეც მიყვარს დებიუსი, _ ქალენმა ფიქრიანად გახედა წვიმას.

რბილი ტყავის სავარძელში მოდუნებული, ნაცნობ, საამურ აკორდებს ვუსმენდი. მინებს მიღმა წვიმას პეიზაჟი მორუხო-მომწვანოდ შეეღება. მანქანა ისე ლბილად მოძრაობდა, რომ სისწრაფეს მხოლოდ გვერდით მქროლავი შუქნიშნებით თუ იგრძნობდი.

_ დედაზე მომიყევი, _ მოულოდნელად მთხოვა ედვარდმა. ის აღარ ბრაზობდა და აშკარა ინტერესით მიცქერდა.

_ გარეგნულად ძალიან ვგავართ, ოღონდ ის უფრო ლამაზია. მე კი ჩარლის ალიკვალი ვარ. დედა გაცილებით ხალისიანი და წინდაუხედავია, საკმაოდ უპასუხისმგებლო და ექსცენტრიკული, თანაც ექსპერიმენტები უყვარს. ჩემი საუკეთესო მეგობარია.

_ რამდენი წლის ხარ, ბელა? _ ედვარდი რატომღაც გულდაწყვეტილი ჩანდა. მანქანა გაჩერდა. მოვსულვართ. თავსხმაში სახლი ძლივს გავარჩიე. თითქოს მანქანაში კი არა, წყალქვეშა ნავში ვიჯექი.

_ ჩვიდმეტის, _ გაოცებით მივუგე.

_ ჩვიდმეტი წლისას არ ჰგავხარ!

_ აბა, რამდენი წლისას ვგავარ? _ გამეცინა, _ დედა ხშირად მეუბნება, რომ 30 წლისა გავჩნდი, ასე რომ, პენსიამდეც ბევრი აღარაფერი მიკლია... ისე, ვიღაც ხომ მაინც უნდა იყოს მოწიფული, _ მერე დავძინე, _ სხვათა შორის, არც შენ ჰგავხარ მოსწავლეს.

უკმაყოფილო სახით თემის შეცვლა სცადა.

_ რატომ გაჰყვა დედაშენი ფილს? _ საოცარია, რომ სახელი დაამახსოვრდა, მე ხომ სულ ერთხელ ვახსენე, ისიც ორი თვის წინ.

_ გულის სირღმეში დედა ძალიან ახალგაზრდაა, ფილთან კი თავს უფრო ნორჩად გრძნობს. ასეა თუ ისე, ძალიან უყვარს, _ მხრები ავიჩეჩე. ისე, ვერც მე ვიგებდი, როგორ უნდა შეგიყვარდეს ფილისნაირი კაცი!

_ მათი ქორწინება შენთვის მისაღებია?

_ რა მნიშვნელობა აქვს? დედა ბედნიერებას იმსახურებს, მისი ბედნიერება კი ფილია.

_ რა კეთილშობილი ხარ!

_ რაო?

_ როგორ გგონია, ისიც ასევე მოგექცეოდა? შენს არჩევანს ყველა შემთხვევაში მოიწონებდა? _ ედვარდმა თვალებით გამბურღა.

_ მგონი, კი, მაგრამ ის დედაა და ეს ანგარიშგასაწევია.

_ ესე იგი, ყველაზე უარეს კანდიდატსაც შეეგუება?

_ გააჩნია, ყველაზე უარესი როგორია, _ ჩავიცინე, _ სახეზე პირსინგიანი და სხეულმოსვირინგებული?

_ თუნდაც ასე იყოს.

_ შენ როგორ გგონია?

ედვარდმა ჩემი კითხვა თითქოს ვერ გაიგონა, სამაგიეროდ, თვითონ მკითხა.

_ მე ყველაზე უარესი გგონივარ? _ წარბი შეიჭმუხნა. გავჩუმდი, რადგან არ ვიცოდი, სიმართლე უფრო მეტად გაანაწყენებდა თუ ტყუილი. თუმცა, ალბათ მაინც სიმართლე სჯობს.

_ ზოგჯერ მართლაც ყველაზე უარესი ხარ.

_ გაშინებ? _ დასერიოზულდა.

_ არა, _ ნაჩქარევად მივუგე და ისე გაიღიმა.

_ ახლა იქნებ შენს ოჯახზეც მიამბო? _ ჩავეკითხე, _ დარწმუნებული ვარ, შენი ისტორია ჩემსაზე საინტერესოა.

_ რა გინდა, რომ იცოდე? _ ედვარდი მაშინვე გაფაციცდა.

_ ქალენებმა გიშვილეს?

_ კი.

_ შენს მშობლებს რა დაემართათ?

_ დიდი ხნის წინ დაიღუპნენ, _ მშრალად მომიგო.

_ ვწუხვარ, _ წავიჩურჩულე.

_ ისინი თითქმის არ მახსოვს და მშობლებად ქარლაილსა და ესმის ვთვლი.

_ გიყვარს, _ მისი ტონის მიხედვით ეს სავსებით ნათელი გახლდათ.

_ ჰო, _ გაიღიმა ედვარდმა, _ მსოფლიოში საუკეთესო მშობლები არიან.

_ ბედმა გაგიღიმა.

_ ვიცი.

_ და-ძმა თუ გყავს?

ედვარდმა სამართავ დაფაზე მოთავსებულ საათს დახედა.

_ მყავს და არა მგონია, ჯასპერსა და როზალის წვიმაში ლოდინი ხიბლავდეთ.

_ ჰო, რა თქმა უნდა, შენი წასვლის დროა!

_ შენ კი ალბათ გინდა, პიკაპი შეფ სუონის დაბრუნებამდე მოგიყვანონ, არა? მაშინ აღარ მოგიწევს იმის მოყოლა, რა მოხდა ბიოლოგიაზე, _ ჩაეცინა ედვარდს.

_ უკვე ეცოდინება. ფორქსში საიდუმლოდ ვერაფერს შეინახავ, _ ამოვიხვნეშე.

_ კეთილი. მშვიდობიან მგზავრობას გისურვებ ლა-პუშში. იმედია, ამინდიც ხელს შეგიწყობთ და გაირუჯებით კიდეც.

_ ესე იგი, არ წამოხვალ?

_ მე და ემეტი დღეს მივემგზავრებით.

_ საით, თუ საიდუმლო არ არის? ჩვენ ხომ მეგობრები ვართ და მაშასადამე, უფლება მაქვს, გკითხო, _ ვიმედოვნებდი, რომ იმედგაცრუებას ვერ შემამჩნევდა.

_ მთებში, რენიეს სამხრეთით.

გამახსენდა ჩარლის მონაყოლი, ქალენები ხშირად მიემგზავრებიან ბუნების წიაღშიო.

_ ბედნიერ დასვენებას გისურვებ, _ მხნედ წარმოვთქვი, თუმცა, ვერ გავაცურე, ბაგეზე ღიმილი გამოესახა.

_ შეიძლება რაღაც გთხოვო? _ ოქროსფრად დაწინწკლული თაფლისფერი თვალები დაჟინებით მიმზერდნენ. უნიათოდ დავუქნიე თავი.

_ არ გეწყინოს, მაგრამ, ჩემი აზრით, უსიამოვნებებს მაგნიტივით იზიდავ. შეეცადე ოკეანეში არ გაადინო ტყაპანი, ან მანქანის ბორბლებქვეშ არ მოყვე! _ ჩაიხითხითა ედვარდმა. ვაივაგლახით გონსმოგებულმა თვალები დავუბრიალე.

_ ძალიან შევცდები, _ ქედმაღლურად მივუგე და კარი გავაღე. წვიმის ირიბმა წვეთებმა უმალ დანამა ტყავის სავარძელი. სახლისკენ გავიქეცი.